๑.เราไม่ควรยินดีกับการรัฐประหาร
-->แต่ควรยินดีต่อการใช้อำนาจจัดการ
อย่างเด็ดขาดกับกลุ่มการเมืองโกงชาติ และสมุนบริวาร
๒.เราไม่ควรยินดีที่คนไทยจำนวนหนึ่งถูกคณะรัฐประหารใช้อำนาจเบ็ดเสร็จ ดำเนินการเอาผิดและลงโทษอย่างรุนแรง
-->แต่ควรยินดี ที่คนกระทำความผิดจะถูกลงโทษ
เพราะกระบวนการยุติธรรมตามปกติเอาผิดไม่ได้
๓.เราไม่ควรสะใจที่คนไทยกลุ่มหนึ่งจะถูกกระทำย่ำยี โดยไม่สามารถต่อสู้คดีได้ตามปกติ
-->แต่ควรยินดี ที่คนกลุ่มนี้ ซึ่งเคยหมิ่นแคลนกระบวนการยุติธรรม
จะได้รับวิบากกรรม จากสิ่งที่พวกเขากระทำ
ต่อประเทศชาติโดยเจตนา
๔.เราไม่ควรยินดีต่อการถูกจำกัดสิทธิเสรีภาพ
-->แต่ควรยินดีที่จะเสียสละเสรีภาพ
ของเราบางส่วนเพื่อให้
กระบวนการฟื้นฟูประเทศชาติสามารถเดินไปได้
๕.เราไม่ควรยินดี ที่สื่อสารมวลชนของเรา
ถูกควบคุมโดยคณะรัฐประหาร
-->แต่ควรสมน้ำหน้าพวกเขา
ที่เคยร้องแรกแหกกระเฌอ เมื่อมวลมหาประชาชนไปขอร้อง
ให้เสนอข่าวอย่างเป็นธรรม อีกทั้งยังเสนอข่าวรัฐบาลโจรต่อมา
อย่างไม่ไยดีกับข่าวสารของ
ผู้รักความเป็นธรรม
๖.เราไม่ควรยินดี ที่ผู้เห็นต่างทางการเมืองกับเรา
กำลังจะถูกจำกัดและควบคุมเสรีภาพ
ในการแสดงออก
-->แต่ควรยินดี ที่สมุนบริวารโจรโกงกินและ
ขายชาติจะถูกกระทำ เสมือนหนึ่งพวกเขาเคยกระทำกับ
พวกเราเสียบ้าง
๗.เราไม่ควรชื่นชมทหารอย่างเกินเลย หรือออกนอกหน้าเพราะภารกิจที่เขากระทำยังไม่เสร็จสิ้น และผลลัพธ์ท้ายที่สุดยังไม่ปรากฏ
-->เว้นเสียแต่ว่า สิ่งที่เขากระทำได้ในบัดนี้
ก็เป็นที่น่ายินดีเหลือประมาณแล้ว กับการจัดการต่อพวกโกงชาติและสมุนบริวาร
๘.เราไม่ควรปฏิเสธความคิดต่าง หรือความเห็นต่างกันทางการเมือง
-->เว้นเสียแต่ว่า เราพิจารณาโดยแยบคายแล้ว
พบว่าความคิดเห็นหรือความเชื่อดังกล่าวนั้น
มีเงื่อนงำ รับใช้โจร เป็นมิจฉาทิฏฐิ มีเลศนัย ปราศจากตรรกะหรือความจริงรองรับ ดังที่วิญญูชนพึงมี
เช่นตรรกะที่ว่า "รัฐประหารไม่ดี เพราะไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง" เป็นต้น
๙.เราไม่ควรเชื่อ หรือเกรงใจ กับสถานะทางสังคม หรือสถานภาพของบุคคล เช่น ความเป็นนักวิชาการ ความเป็นปัญญาชน ความเป็นราษฎรอาวุโส ความเป็นองค์กรอิสระ ความเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ความเป็นสื่อมวลชนใหญ่ ฯลฯ
หากเขาแสดงออก หรือมีทัศนะ ที่รับใช้คนโกงชาติ อ้างประชาธิปไตยจอมปลอม หรือสิทธิเสรีภาพในจินตนาการทั้งที่ในยุคของรัฐบาลโจร คนคิดต่างก็ถูกกระทำย่ำยีจนบาดเจ็บล้มตาย แต่บุคคลที่ว่ามาข้างต้น ก็ยังยืนอยู่ในฝ่ายโจร
๑๐. ความดีหรือความชั่ว มีมาตรฐานและกฏเกณฑ์ชี้วัด ทั้งทางศาสนาและทางสังคม หาใช่นามธรรมอันมิอาจพิสูจน์ เว้นเสียแต่ว่าอวิชชามิจฉาทิฏฐิจะครอบงำ
บุคคลนั้นๆ ให้เห็นผิดเป็นชอบ ซึ่งหากเขา(หรือเธอ)เห็นผิดเป็นชอบเสียแล้ว ก็พึงปฏิบัติต่อเขา(หรือเธอ) เหล่านั้น ตามสมควรแก่กรณี เพราะป่วยการที่จะเคารพต่อความเป็นบุคคล ต่อผู้ปราศจากสภาพบุคคล ตามมาตรฐานทางจริยธรรม.

- aiwen^mei, Dark Edition, คนทุกที่ and 32 others like this