26 replies to this topic

[sigree]

ส่วนตัวผมนอกจาก สามก็ก ผมชอบเรื่อง อำนาจ และ ชี๊ค ของ ประภัสสร เสวิกุล และโลกใบเล็กของ ดอน คามิลโล

วรรณกรรมโบราณที่เกี่ยวกับการเมืองอีกเล่มคือ มหาภารตะ

ส่วนการ์ตูนการเมืองที่ชอบคือ เซนจูรี่

มีอีก 2 - 3 เล่มที่ยังไม่ได้อ่านแต่ดูละครแล้วชอบคือ สี่แผ่นดิน ไผ่แดง ดั่งดวงหฤทัย และ ในฝัน



ท่านอื่นละครับ

Edited by sigree, 15 July 2012 - 11:11.

[kop16]

ท่าน sigree ตอนนี้ ก็มี ภาพยนต์ การเมือง ฉายอยู่เรื่อง ครับ

เรื่อง "ไม่ใช่วันของเหลี่ยม"

Edited by Rodgers16, 15 July 2012 - 11:18.

[โจโฉ นายกตลอดกาล]

ดูจากชื่อผมก็รู้แล้วว่าผมต้องชอบ "สามก๊ก" แน่ๆ

อีกเรื่องก็พิชัยสงครามซุนหวู

ส่วนตัวชอบ The Count of Monte Cristo เพราะคล้ายๆกับชีวิตตัวเอง

และ เหยื่ออธรรม(Les Miserable) ชอบเนื้อหาการนำเสนอของเรื่อง

และเล่มสุดท้าย "โจโฉ นายกตลอดกาล" ของหม่อมคึกฤทธิ์

[koong]

ชอบ ไผ่แดงค่ะ

เข้ากับสถานการณ์ ตอนนี้เลยอ่ะ

พวกนายแกว่น นี่ พวกเสื้อแดงชัดๆ

เมื่อแกว่นกลายเป็นผู้ล้มเหลวในการดำเนินชีวิตจากเมืองหลวง แต่เขามีเพื่อนที่ช่วยปลอบใจ ให้ไปโทษระบบสังคม ระบบศักดินา แทนที่จะโทษตัวเอง ก็คือหนังสือปลุกระดม คอมมิวนิสต์ ทั้งหลายแหล่ ซึ่งทำให้เขายึดมั่นในอุดมการณ์ต่างขั้วที่เขาเองก็ไม่เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริง จนถึงขนาดลืมสำนึกถึงผิด ชอบ ชั่ว ดี และความเป็นจริงของชีวิต

ประโยคสีแดง นี้ คัดลอกมากจาก วิกิพีเดียค่ะ

หรือว่า เพื่อนคิดว่าไง

Edited by koong, 15 July 2012 - 11:32.

[JUR1ST]

กระบี่เย้ยยุทธจักรครับ

[ม่านน้ำ]

ชอบไผ่แดงครับ

แล้วก็ Animal Farm

อยากให้ควายแดงอ่านกันเยอะๆ

[pakpoom507340]

ประชาธิปไตยบนเส้นขนานครับอ่านแล้วเสียดสีการเมืองไทยตั้งแต่สมัยคณะราชย์ได้เจ็บดี อยากอ่าน animal farm แต่ทำไมหายากจังเลยครับ พวกซีเอ็ด บีทูเอสยังมีอยู่หรือเปล่า

[Initial]

เราไม่แน่ใจว่า เรื่องนี้จะเป็นนิยายทางการเมืองหรือเปล่านะ แต่เราชอบนวนิยายเรื่อง เขาชื่อกานต์ ของ สุวรรณี สุคนธา เพราะเนื้อเรื่องทำให้ผู้อ่านต้องคิดตาม โดยขึ้นอยู่กับตัวผู้อ่านเองว่า จะรู้สึกคล้อยตามตัวละครหลักอย่าง หมอกานต์ ผู้มีอุดมการณ์ในการทำงานอย่างสูงสุด ต้องการรักษาไว้ด้วยความถูกต้อง หรือคิดที่จะต่อต้านและไม่เข้าใจว่า เหตุใด หมอกานต์นั้น จะต้องไปทนลำบาก ช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากจนข้นแค้น อีกทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับพวกมีอิทธิพล กลุ่มข้าราชการท้องถิ่น ด้วยเหตุคอรัปชั่น เพราะตัวเองก็มีปัญหาส่วนตัวกับ หฤทัย ภรรยาตัวเอง ที่มี โตมร แฟนเก่าของ หฤทัย คอยหาจังหวะเวลาทวงคนรักคืน มันคือ Politics มันคือการเมือง ทั้งทางสังคมท้องถิ่น (หมอกานต์ - ชาวบ้าน - กลุ่มผู้มีอิทธิพล - ข้าราชการคอรัปชั่น), สังคมครอบครัว (หมอกานต์ - หฤทัย - โตมร), อีกทั้งยังสะท้อนถึงสังคมโดยรวมด้วย (หมอกานต์ - ความถูกต้อง - ความสุขสบายส่วนตัว)

เรื่องนี้สามารถดึงอารมณ์และความรู้สึกนึกคิด สำนึกในผิดชอบชั่วดี ของคนที่ได้อ่าน ให้ออกมาเผยตัวตนได้เป็นอย่างดี หมอกานต์เป็นเพียงแค่หมอหนุ่มไฟแรง อุดมการณ์หนักแน่น เพียงคนเดียว เขาไม่ใช่คนรวย ไม่ได้ดีพร้อมไปเสียทุกด้าน เขาพยายามจุดไฟพึ่งพาตนเองของชาวบ้านให้ติด เขายืนหยัดต่อต้านความไม่ถูกต้อง แม้ว่าจะเป็นเพียงไฟของเทียนไขเล็กๆ แต่อย่ากระนั้นเลย แสงเทียนก็ยังส่องสว่าง เป็นประโยชน์ได้ในยามค่ำคืน ถึงแม้ว่า สุดท้ายแล้ว ชีวิตของหมอกานต์จะไม่ได้ลงท้ายด้วยคำว่า สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ชีวิตของหมอกานต์นั้น จบบริบูรณ์ เพราะเขาได้ทำหน้าที่หมอ สามี และประชาชนที่ดีของประเทศ ครบถ้วนแล้ว

[puggi]

สามก๊ก ยังไงก็อ่านตลอด อ่านบ่อย แต่ตอนนี้ผมกำลังจะอ่าน เลียดก๊ก ครับ

[cabala]

ขงจื้อ กับ ซุนวู

[jairlinethai]

นอกจาก สามก๊ก แล้ว

สำหรับวรรณกรรมของไทย ผมยังยกให้ "ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน" อันดับหนึ่่งครับ สามารถหยิบยกตัวละครสมมติเข้าไปแทรกในประวัติศาสตร์ พร้อมบทเสียดสีสังคมและการเมืองอันแยบคาย

Edited by jairlinethai, 15 July 2012 - 13:47.

[พันไมล์]

ไผ่แดงด้วยคน อ่านหลายรอบ สนุกด้วย

ใครยังไม่อ่าน ขอแนะนำเลย

[คนกินข้าว]

วรรณคดีโบราณ เรื่อง "สามัคคีเภทคำฉันท์"

พระเจ้าอชาตศัตรูทรงครองราชสมบัติที่นครราชคฤห์ แคว้นมคธ พระองค์ทรงมีวัสสการพราหมณ์ ผู้ฉลาดและรอบรู้ศิลปศาสตร์ เป็นที่ปรึกษาราชกิจทั่วไป ขณะนั้นทรงปรารภจะแผ่พระราชอาณาเขตเข้าไปถึงแคว้นวัชชี แต่กริ่งเกรงว่ามิอาจเอาชนะได้ด้วยการส่งกองทัพเข้ารุกราน เนื่องจากบรรดากษัตริย์ลิจฉวีมีความสามัคคีสูง และปกครองอาณาประชาราษฏร์ด้วยธรรม อันนำความเจริญเข้มแข็งมาสู่แว่นแคว้น พระเจ้าอชาตศัตรูทรงหารือเรื่องนี้เป็นการเฉพาะกับวัสสการพราหมณ์ จึงเห็นแจ้งในอุบายจะเอาชนะด้วยปัญญา

วันหนึ่งพระเจ้าอชาตศัตรูเสด็จออกว่าราชการพร้อมพรั่งด้วยเสนาอำมาตย์ชั้นผู้ใหญ่ เมื่อเสร็จวาระเรื่องอื่น ๆ แล้ว จึงตรัสในเชิงหารือว่า หากพระองค์จะยกทัพไปปราบแคว้นวัชชีใครจะเห็นคัดค้านประการใด วัสสการพราหมณ์เห็นโอกาสเหมาะกับอุบายตนที่วางไว้ จึงกราบทูลท้วงว่า เห็นทีจะเอาชนะไม่ได้เลย เพราะกษัตริย์ลิจฉวีทุกองค์ล้วนผูกพันเป็นกัลยาณมิตรอย่างมั่นคง มีความสามารถในการศึกและกล้าหาญ อีกทั้งโลกจะติเตียน หากฝ่ายมคธจงใจประทุษร้ายรุกรานเมืองอื่น ขอให้ยับยั้งการทำศึกเอาไว้ เพื่อความสงบของอาณาประชาราษฎร์ พระเจ้าอชาตศัตรูทรงแสร้งแสดงพระอาการพิโรธหนัก ถึงขั้นรับสั่งจะให้ประหารชีวิตเสีย แต่ทรงเห็นว่าวัสสการพราหมณ์รับราชการมานาน จึงลดโทษการดูหมิ่นพระบรมเดชานุภาพครั้งนั้น เพียงแค่ลงพระราชอาญาเฆี่ยนตีอย่างแสนสาหัสจนสลบไสล ถูกโกนหัวประจาน และเนรเทศออกไปจากแคว้นมคธ

หมู่กษัตริย์ลิจฉวี ทราบข่าวว่า วัสสการพราหมณ์เดินทางมายังแคว้นวัชชี จึงรับสั่งให้เจ้าพนักงานตีกลองสำคัญเรียกประชุมราชสภาว่า ควรจะขับไล่ หรือเลี้ยงเอาไว้ดี ในที่สุดที่ประชุมราชสภาลงมติให้นำเข้าเฝ้า เพื่อหยั่งท่าทีและฟังคารมก่อน

หลังจากกษัตริย์ลิจฉวีทรงซักไซ้ไล่เลียงด้วยประการต่าง ๆ แล้วก็หลงกลวัสสการพราหมณ์ จึงทรงรับไว้ทำราชการในตำแหน่งอำมาตย์ผู้พิจารณาพิพากษาคดี และตั้งเป็นครูฝึกสอนศิลปวิทยาแก่ราชกุมารของเหล่ากษัตริย์ลิจฉวีด้วย จากนั้นต่อมาพราหมณ์เฒ่าก็ทำที่ปฎิบัติงานในหน้าที่อย่างดี ไม่มีสิ่งใดบกพร่อง จนหมู่กษัตริย์ลิจฉวีไว้วางพระทัย

แผนการทำลายความสามัคคี ได้เริ่มจากวัสสการพราหมณ์ใช้กลอุบายให้บรรดาราชโอรสกษัตริย์ลิจฉวีระแวงกัน โดยแกล้งเชิญแต่ละองค์ไปพบเป็นการส่วนตัว แล้วถามปัญหาธรรมดาที่รู้ ๆ กันอยู่ แต่เมื่อองค์อื่นซักเรื่องราวว่า สนทนาอะไรกับอาจารย์บ้าง แม้ราชกุมารองค์นั้นจะตอบความจริง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ ก่อให้เกิดความระแวงและแตกร้าวในบรรดาราชกุมาร กระทั่งลุกลามไปสู่กษัตริย์ลิจฉวี ผู้เป็นพระราชบิดา ทำให้ความสามัคคีค่อย ๆ เสื่อมลง จนกระทั่งไม่เข้าร่วมประชุมราชสภา หรือได้ยินเสียงกลองก็ไม่สนใจเข้าประชุม เมื่อมาถึงขั้นนี้วัสสการพราหรณ์จึงลอบส่งข่าวไปให้พระเจ้าอชาตศัตรูยกทัพมาตีแคว้นวัชชีได้เป็นผลสำเร็จ

สามัคคีเภทคำฉันท์ แต่งขึ้นเพื่อมุ่งสรรเสริญธรรมแห่งความสามัคคีเป็นแก่นของเรื่อง และหลักธรรมข้อนี้ไม่ล้าสมัยเลย โดยเฉพาะในยามที่บ้านเมืองเราผู้คนต่างแตกแยก แบ่งสี แบ่งเหล่า แล้วจะเอาความพร้อมเพรียงที่ไหนเล่ามาพัฒนาชาติบ้านเมือง

Edited by คนกินข้าว, 15 July 2012 - 18:53.

[นายตัวเกร็ง]

ผมก็อ่าน "พิชัยสงครามซุนวู" อีกคนนึงครับ...
มันใช้ได้กับสามก๊กแทบจะทุกกลยุทธ์เลย
แหงล่ะเพราะเป็น พิชัยสงครามที่ได้รับความนิยม

[Gop]

ผมชอบอ่านประวัติศาสตร์มากกว่านวนิยาย เพราะมองว่าเป็นเหมือนนิยายที่เขียนจากเรื่องจริง เลยรู้สึก"อิน"มากกว่า

ตอนหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ผมเห็นว่าน่าสนใจมากคือต้นกำเนิดของราชวงศ์ฮั่น ที่เป็นสงครามระหว่าง ฌ้อปาอ๋อง กับ ฮั่นโกโจ รู้สึกว่าเรื่องนี้มีการเขียนเป็นนวนิยายชื่อ "ไซ่ฮั่น" เอาไว้ด้วย เหตุการณ์ตอนนั้นเหลือแค่สองฝั่ง ต่างฝ่ายต่างพยายามแย่งชิงความเป็นหนึ่งกัน สิ่งที่ผมรู้สึกคาดไม่ถึงเป็นอย่างมากคือ ฌ้อปาอ๋อง นั้นเป็นอัจฉริยะทางการทหารของแท้ ฝ่ายฮั่นต้องทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง โดยพยายามตีเมืองอื่นๆที่ ฌ้อปาอ๋อง ไม่ได้ดูแลอยู่ แล้วค่อยๆ สะสมความได้เปรียบอย่างช้าๆ จนได้ชัยชนะในที่สุด ทั้งที่ฝ่ายฮั่นนั้นต้องพ่ายแพ้หลายต่อหลายครั้ง

ถ้าจะตอบตามหัวข้อกระทู้ ผมขอแนะนำเรื่อง ไซ่ฮั่น ครับ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " ผู้ไดครองใจประชาชน ผู้นั้นครองแผ่นดิน "

[เพลิงสีนิล]

ผมชอบอ่านประวัติศาสตร์มากกว่านวนิยาย เพราะมองว่าเป็นเหมือนนิยายที่เขียนจากเรื่องจริง เลยรู้สึก"อิน"มากกว่า

ตอนหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ผมเห็นว่าน่าสนใจมากคือต้นกำเนิดของราชวงศ์ฮั่น ที่เป็นสงครามระหว่าง ฌ้อปาอ๋อง กับ ฮั่นโกโจ รู้สึกว่าเรื่องนี้มีการเขียนเป็นนวนิยายชื่อ "ไซ่ฮั่น" เอาไว้ด้วย เหตุการณ์ตอนนั้นเหลือแค่สองฝั่ง ต่างฝ่ายต่างพยายามแย่งชิงความเป็นหนึ่งกัน สิ่งที่ผมรู้สึกคาดไม่ถึงเป็นอย่างมากคือ ฌ้อปาอ๋อง นั้นเป็นอัจฉริยะทางการทหารของแท้ ฝ่ายฮั่นต้องทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง โดยพยายามตีเมืองอื่นๆที่ ฌ้อปาอ๋อง ไม่ได้ดูแลอยู่ แล้วค่อยๆ สะสมความได้เปรียบอย่างช้าๆ จนได้ชัยชนะในที่สุด ทั้งที่ฝ่ายฮั่นนั้นต้องพ่ายแพ้หลายต่อหลายครั้ง

ถ้าจะตอบตามหัวข้อกระทู้ ผมขอแนะนำเรื่อง ไซ่ฮั่น ครับ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " ผู้ไดครองใจประชาชน ผู้นั้นครองแผ่นดิน "

เคยอ่านเนื้อหาที่อิงประวัติศาสตร์เหมือนกันแต่นานมากแล้ว

ณ้อปาอ๋อง เป็นคนคิดยุทธวิธี ทุบหม้อข้าวทิ้งแล้วเข้าตีเมือง (คนนี้น่าจะเป็นต้นตำรับหรือเปล่าผมไม่แน่ใจ)

ที่พ่ายแพ้เพราะ ทนงตนว่าเก่งกว่า เลยประมาทคนกะล่อน อย่าง หลิวปัง

[เพลิงสีนิล]

ผมชอบอ่านประวัติศาสตร์มากกว่านวนิยาย เพราะมองว่าเป็นเหมือนนิยายที่เขียนจากเรื่องจริง เลยรู้สึก"อิน"มากกว่า

ตอนหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ผมเห็นว่าน่าสนใจมากคือต้นกำเนิดของราชวงศ์ฮั่น ที่เป็นสงครามระหว่าง ฌ้อปาอ๋อง กับ ฮั่นโกโจ รู้สึกว่าเรื่องนี้มีการเขียนเป็นนวนิยายชื่อ "ไซ่ฮั่น" เอาไว้ด้วย เหตุการณ์ตอนนั้นเหลือแค่สองฝั่ง ต่างฝ่ายต่างพยายามแย่งชิงความเป็นหนึ่งกัน สิ่งที่ผมรู้สึกคาดไม่ถึงเป็นอย่างมากคือ ฌ้อปาอ๋อง นั้นเป็นอัจฉริยะทางการทหารของแท้ ฝ่ายฮั่นต้องทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง โดยพยายามตีเมืองอื่นๆที่ ฌ้อปาอ๋อง ไม่ได้ดูแลอยู่ แล้วค่อยๆ สะสมความได้เปรียบอย่างช้าๆ จนได้ชัยชนะในที่สุด ทั้งที่ฝ่ายฮั่นนั้นต้องพ่ายแพ้หลายต่อหลายครั้ง

ถ้าจะตอบตามหัวข้อกระทู้ ผมขอแนะนำเรื่อง ไซ่ฮั่น ครับ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " ผู้ไดครองใจประชาชน ผู้นั้นครองแผ่นดิน "

เคยอ่านเนื้อหาที่อิงประวัติศาสตร์เหมือนกันแต่นานมากแล้ว

ณ้อปาอ๋อง เป็นคนคิดยุทธวิธี ทุบหม้อข้าวทิ้งแล้วเข้าตีเมือง (คนนี้น่าจะเป็นต้นตำรับหรือเปล่าผมไม่แน่ใจ)

ที่พ่ายแพ้เพราะ ทนงตนว่าเก่งกว่า เลยประมาทคนกะล่อน อย่าง หลิวปัง

เพิ่มเติม


ถึงตรงนี้ไหงขอเล่าเรื่องของเซี่ยงเหลียง กับ เซี่ยงหยี่ เป็นเกร็ดความรู้แก่ไท้ก๋าหยิ่น เล็กน้อย (ซึ่งในประวัติศาสตร์ก็มีความเกี่ยวข้องกัน) กองทัพกบฏกลุ่มเซี่ยงเหลียง กับ เซี่ยงหยี่ สองอา-หลาน มีกำลังที่เข้มแข็งที่สุดและได้รับการสนับสนุนจากประชาชนชาวไร่ชาวนามากที่สุด แต่ในการยกกองกำลังขึ้นเหนือเพื่อพิชิตกรุงเสี้ยนหยาง กองทัพเซี่ยงเหลียง กับ เซี่ยงหยี่ ก็ถูกกองทัพราชวงศ์ฉินเข้าจู่โจมโดยไม่ทันได้รู้ตัว (เรียกว่าเก่งแต่ไม่เฮง) และด้วยความประมาท เซี่ยงเหลียงถูกฆ่าตายเสียในสนามรบที่เมืองติงเถา (ในมณฑลซานตงปัจจุบันนี้)
กองทัพกบฏสอง เซี่ยง ที่เหลือเพียงเซี่ยงหยี่ได้ตระเตรียมกองทัพทหารเพื่อจะยกไปโจมตีกองทัพหลวงของราชวงศ์ฉิน โดยคิดย่ามใจว่า จะต้องชนะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จึงสั่งให้เตรียมเสบียงติดไปกับกองทัพพอกินแค่ สาม วัน แล้วสั่งจมเรือแล้วทุบหม้อข้าวให้หมด(เหมือนสมเด็จพระเจ้าตากสินเลยนะครับท่านผู้ชม)เซี่ยงหยี่พาทหารของตัวเองเข้ารุกรบกับกองทัพของราชวงศ์ฉิน ซึ่งมีจำนวนมากกว่าถึงสิบเท่า ด้วยความกล้าหาญ การสู้รบดำเนินไปถึงเก้าครั้ง แล้วที่สุดทหารหลวงของฉินก็แตกพ่าย แม่ทัพนายกองของฉิน ก็ยอมอ่อนน้อมต่อเซี่ยงหยี่ พร้อมกับกองกำลังทหารของราชวงศ์ฉิน ถึง 200,000 นาย
ชัยชนะของเซี่ยงหยี่ที่มีต่อราชวงศ์ฉินนั้น ถือเป็นชัียชนะขั้นเด็ดขาด แม้กระทั่งกองทัพของกบฏฝ่ายต่าง ๆ ที่รีรอท่าทีอยู่ ต่างก็สลายกองทัพของตนเองเข้าร่วมกับกองกำลังของเซี่ยงหยี่ เป็นการส่งผลให้กองทัพของเซี่ยงหยี่มีกำลังพลมากที่สุดและแข็งแรงที่สุดยิ่งกว่า กบฏกลุ่มใด ๆ

เซี่ยวหยี่ หรือ ณ้อปาอ๋อง มีชีวิตอยู่ในช่วง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ช่วงปลายราชวงศ์ฉิน
พระเจ้าตากสิน มีชีวิตอยู่ ปลายอยุธยา แสดงว่า พระเจ้าตาก อาจจะ copy มาใช้ เพราะพระเจ้าตากสิน เองก็มีเชื้อสายจีน ท่านอาจเคยได้อ่านตำราพิชัยสงครามในอดีต แล้วนำ้มาใช้ก็เป็นได้

http://hakkapeople.com/node/2893 ที่มา

[Piano]

"มหาภารตะ" รู้สึกอ.วีระทำเป็นไฟล์เสียงเล่าไว้ครบทุกตอนเลยนะ

[sorrow]

ไผ่แดง กับ ความผิดพลาดของนายหมาก (โดยวสิษฐ์ เดชกุญชร) ครับ

[grand_v]

เยอะอยู่ ผิดจากสามก๊ก
ขอเป็นสายจีนอีกเล่ม
กระบี่เย้ยยุทธจักร ของกิมย้ง
เสียดสีการเมืองช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมของจีนได้ลื่นไหล
ทำนองเดียวกับ The Count of Monte Cristo ของ Alexandre Dumas

[stt99]

พล นิกร กิมหงวน

ให้ความรู้

Edited by stt99, 15 July 2012 - 16:26.

[Buffalo_]

ชอบ หลังม่านการเมืองครับ ของ ดร.วิษณุ เครืองาม เเต่มันไม่ใช่นิยาย พอไปได้ป่ะครับ
ป.ล.เเต่ผมว่า สามก๊ก นี่เเหละครับ ดีที่สุดเเล้ว...สอนอะไรเราได้หลายๆเรื่อง

Edited by Buffalo_, 15 July 2012 - 18:07.

[sigree]

ใครชอบไผ่แดงแนะนำอ่านต้นฉบับครับ

โลกใบเล็กของหลวงพ่อดอน คามิลโล

[Ricebeanoil]

ผมชอบอ่าน "สามก๊ก" นอกจากนั้นแล้ว "ตงฮั่น-ไซฮั่น" "กลยุทธ์พิชัยสงครามซุนวู"

[sigree]

"มหาภารตะ" รู้สึกอ.วีระทำเป็นไฟล์เสียงเล่าไว้ครบทุกตอนเลยนะ

ไม่ครบ

จะว่าไปหนังสือที่แกทำก็ไม่ครบ ยังขาดช่วงท้าย ว่าหลังสงครามต้องทำอย่างไรบ้านเมืองที่แตกแยกจนกลับมาเป็นหนึ่งเดียวได้ ชะตากรรมของกฤษณะที่ต้องตายอย่างเดียวดาย และการขึ้นสวรรค์ทั้งที่มีชีวิตของ ยุธิธีระ

[GuoJia]

ตำราพิชัยสงคราม ซุนวู ภาคปฏิบัติ
บุญศักดิ์ แสงระวี แปล สำนักพิมพ์ ก.ไก่

ถ้าเราอ่านตำราพิชัยสงครามเพียว ๆ แล้วงง ให้อ่านเล่มนี้
เขาคัดเอาเหตุการณ์จริงจากประวัติศาสตร์ ที่เข้ากับกลยุทธ์ต่าง ๆ มาเป็นตัวอย่างให้เห็นได้ชัด

ผมอ่านไปอ่านมาหลายรอบจนหนังสือผุ ปกร่อนแล้ว

[voodoo]

ไม่ได้อ่าน อ่านนิยายของว สิษฐ์ เดชกุญชร พระเอกเป็นตำรวจลับ ต่อสู้กับนักการเมืองคอรัปชั่น ผู้ร้ายเป็นเกย์ ในมติชน กำลังสนุก ก็เลิกลงซะงั้น
สามเกลอนี่อ่านตั้งแต่เด็ก สนุกดี แต่มันไม่เกี่ยวกับการเมือง แค่สะท้อนเหตุการณ์ในสมัยนั้น และประโลมใจให้ลืมทุกข์