35 ความเห็นในกระทู้นี้

[sigree]

เพิ่งได้อ่าน

จริงๆครับตอนหนังฉายกลัวมาก กลัวอ่านแล้วผิดหวัง เพราะผมอ่านหนังสือก่อนดูหนังทีไหร่หลุดหงิดในทุกครั้ง

เลยเพิ่งได้อ่าน


อ่านแล้วคิด เอาว่าผมคิดเองนะ

สนธิ บุญฯนี้แก สแนปไหม? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงก่อน ดับเบิ้ลดอร์ ตายใช่ไหม?

ร่วมฟุ้งซ่านที

ปล. ผมคิดว่า ยิ่งลักษณ์ เป็น ครีเวลล์ นะ

[Kaizer]

เรื่องนี้สำหรับผมเรียกว่าด้อยมากๆ ทั้งด้านภาษาและเนื้อหา

มีดีจุดเดียวคือเป็นแรงกระตุ้นให้เด็กไทย(หรือทั้งโลก)มาสนใจในวรรณกรรมมากขึ้น รวมถึงหนัง เช่นลอร์ดออฟเดอะริงส์ ก็ได้นำเสนอมากเป็นพิเศษ

ถือว่าเป็นจุดดีจุดเดียวของหนังสือชุดนี้

[Kaizer]

ตัวละคร

แฮรี่ เด็กเกรียน ไม่ฟังที่ผู้ใหญ่เตือน มีความกล้า บ้าบิ่น ถ้าไม่ใช่พระเอกเอ็งตายไปนานละ

รอน ตัวประกอบจืดจาง ที่ได้เฮอร์ไมโอนี่เป็นเมีย

เฮอร์ไมโอนี่ ตัวละครหลัก ในหนังสือจะเป็นเด็กอวดรู้ อวดดี ไม่น่ารักเท่าหนัง ตอนอ่านหนังสือจะรู้สึกรำคาญยัยนี่มาก ในหนังรู้สึกว่าเป็นตัวให้พอตเตอร์คลี่คลายเนื้อเรื่องได้

มัลฟอย เรื่องถึงพ่อชั้นแน่ เกรียนตั้งแต่1-7 แทนที่จะเอาจุดเด่นตัวเองสู้ กลับมางอแงเป็นเด็กอนุบาลเรียกร้องความสนใจ

--------

ดัมเบิลดอร์ ตาเฒ่ารู้มาก วางแผนระยะไกล -->นายหัวชวน

มักกอนนากัล อาจารย์หญิงที่บทจืดจางลงเรื่อยๆ

สเนป ซึนแบบไม่มีเดเระ ซึนโดยไม่มีบอกสาเหตุ มาแอบเดเระตอนตายไปแล้ว

ตัวละครอื่นเฉยๆ

[พระฤๅษี]

ไม่ได้อ่านหรอก....แต่ต้องล้วงตังซื้อทุกเล่ม.....สวัสดี..โยม

[จาจา]

ในความเห็นเรา ยัยปูเป็นอัมบริดจ์ ตะหาก

อัมบริดจ์นั้นไม่มีสมอง ไม่เก่ง แต่ด้วยอำนาจของคนอื่นเลยได้มาเป็นครูศาสตร์มืด แถมได้เป็นผู้แทนครูใหญ่ ตอนดัมเบิลดอร์ไม่อยู่ ไปธุระนอกโรงเรียน

ขี้เหร่ แต่คิดว่าตัวเองสวยตลอดเวลา เหมือนใครน้อออออออออ

[เพลิงสีนิล]

เพิ่งได้อ่าน

จริงๆครับตอนหนังฉายกลัวมาก กลัวอ่านแล้วผิดหวัง เพราะผมอ่านหนังสือก่อนดูหนังทีไหร่หลุดหงิดในทุกครั้ง

เลยเพิ่งได้อ่าน


อ่านแล้วคิด เอาว่าผมคิดเองนะ

สนธิ บุญฯนี้แก สแนปไหม? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงก่อน ดับเบิ้ลดอร์ ตายใช่ไหม?

ร่วมฟุ้งซ่านที

ปล. ผมคิดว่า ยิ่งลักษณ์ เป็น ครีเวลล์ นะ

คนเคยเป็น อดีต ผบ ทบ เคยใหญ่สุดในกองทัพ จะหมดเขี้ยวเล็บ หมอบเป็นลูกหมา นี่ผมไม่ค่อยเชื่อ

เลยไม่อยากวิจารณ์ บังธิ เท่าไร

[koong]

เราไม่ควักตังค์ซื้ออ่ะ เช่ามาอ่าน อ่านแล้วก้แล้วกัน ไม่นึกอยากจะอ่านอีก

ไม่เหมือนหนังสือที่ยอมเสียเงิน หยิบกลับมาอ่านบ่อยมากๆ 5555

[มีคณา]

เรื่องนี้ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ดังนั้นไม่ควรเทียบกับลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในความคิดนะ

ทักกี้นี่ โวลเดอร์มอร์ทชัดๆ
ไอ้พวกแก็งค์นปช (ตู่ เต้น กี้ร์ ฯ) นี่ก็ภาพเดียวกับ แครบ กอยล์ แล้วก็พวก death eaters รุ่นโต

สเนปนี่กลับนึกถึง สนธิ ลิ้ม เพียงแต่ต่างจากในหนังสือ ในประเทศไทยนี้ สเนปที่สุดแล้วภักดีทักกี้

ยัยปู ... คงเป็นตัวประกอบโง่ๆสักตัว หาสาระมิได้ อัมบริดจ์ยังจะฉลาดร้ายกว่า

[wikkie]

สุดท้ายทักกี้ก็จะเหมือนลอร์ดโวเดอร์มอร์ พวกไม่รู้จักพอ แพ้แต่ไม่ยอมจบ ผิดแต่ไม่ยอมรับผิด ตายอย่างน่าสมเพช

[abba-yourdad]

ผมอ่านแล้วรู้สึกดีนะ.....หนังสืออะไรที่อ่านแล้วเพลิดเพลิน อยากติดตาม อยากอ่านต่อ แสดงว่าคนเขียนเก่ง ส่วนคนที่วิจารณ์ก็ว่ากันไป จะเอาอะไรกับหนังสือในโลกเวทย์มนต์และเทพนิยายของเด็ก ถ้าอ่านแล้วคิดมาก....แสดงว่าจินตนาการวัยเด็กของคุณไม่เหลืออยู่กับชีวิตอีกแล้ว หนังสือที่ดีต้องตอบโจทก์ขอตัวมันเองได้ นิทานหลอกเด็กก็ต้องทำให้เด็กสนุกและอยากติดตาม ส่วนจะแทรกคติไว้ เช่น ความสามัคคี ความเสียสละ ความกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ก็เป็นจิตสำนึกของผู้เขียน ถ้าผู้อ่านอยากได้วิชาการ คุณธรรม ควรไปอ่านสารานุกรมหรือหนังสือธรรมะ ส่วนตัวผมเอง อ่านหลอดออฟเดอะริง แล้วผมเฉยๆนะ ดูมันมหากาพย์ไปหน่อย เข้าใจยาก แทรกแง่คิดเกินเด็กจะเข้าใจ ผมว่าผมอ่านแมงมุมเพื่อนรัก , ราโมนา , โต๊ะโตะจัง , เทวาซาตาน , ดาวินชี่โค๊ด , ลูกอีสาน , พล นิกร กิมหงวน , เพชรพระอุมา , ล่องไพร , บินเดี่ยว ฯลฯ ยังมันกว่า
ปล.ผมนี่แหละชอบอ่านแฮรี่มาตั้งแต่เด็ก โตมาจนทำงานก็อ่าน และยังชอบอยู่ ขอเห็นต่างคนอื่นแล้วกัน

[asawinee]

ผมอ่านแล้วรู้สึกดีนะ.....หนังสืออะไรที่อ่านแล้วเพลิดเพลิน อยากติดตาม อยากอ่านต่อ แสดงว่าคนเขียนเก่ง ส่วนคนที่วิจารณ์ก็ว่ากันไป จะเอาอะไรกับหนังสือในโลกเวทย์มนต์และเทพนิยายของเด็ก ถ้าอ่านแล้วคิดมาก....แสดงว่าจินตนาการวัยเด็กของคุณไม่เหลืออยู่กับชีวิตอีกแล้ว หนังสือที่ดีต้องตอบโจทก์ขอตัวมันเองได้ นิทานหลอกเด็กก็ต้องทำให้เด็กสนุกและอยากติดตาม ส่วนจะแทรกคติไว้ เช่น ความสามัคคี ความเสียสละ ความกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ก็เป็นจิตสำนึกของผู้เขียน ถ้าผู้อ่านอยากได้วิชาการ คุณธรรม ควรไปอ่านสารานุกรมหรือหนังสือธรรมะ ส่วนตัวผมเอง อ่านหลอดออฟเดอะริง แล้วผมเฉยๆนะ ดูมันมหากาพย์ไปหน่อย เข้าใจยาก แทรกแง่คิดเกินเด็กจะเข้าใจ ผมว่าผมอ่านแมงมุมเพื่อนรัก , ราโมนา , โต๊ะโตะจัง , เทวาซาตาน , ดาวินชี่โค๊ด , ลูกอีสาน , พล นิกร กิมหงวน , เพชรพระอุมา , ล่องไพร , บินเดี่ยว ฯลฯ ยังมันกว่า
ปล.ผมนี่แหละชอบอ่านแฮรี่มาตั้งแต่เด็ก โตมาจนทำงานก็อ่าน และยังชอบอยู่ ขอเห็นต่างคนอื่นแล้วกัน

ทำไมความเห็นที่มีต่อแฮร์รี่ พอตเตอร์เหมือนกัน??
อ่านลอร์ออฟเดอะริงแล้วเฉยๆเหมือนกัน??
ทำไมชอบหนังสือแบบเดียวกันเลยอ่ะ??

คอเดียวกันเป๊ะ

[abba-yourdad]

คุณ asawinee ครับ เราอาจจะอยู่ในยุคใกล้เคียงกันหรือจินตนาการวัยเด็กของเรายังคงบรรเจิดอยู่ก็ได้ ดีใจครับที่มีคนคอใกล้เคียงกัน อิอิ

[ผึ้งน้อยตุหรัดตุเหร่]

ตัวละคร

แฮรี่ เด็กเกรียน ไม่ฟังที่ผู้ใหญ่เตือน มีความกล้า บ้าบิ่น ถ้าไม่ใช่พระเอกเอ็งตายไปนานละ

รอน ตัวประกอบจืดจาง ที่ได้เฮอร์ไมโอนี่เป็นเมีย

เฮอร์ไมโอนี่ ตัวละครหลัก ในหนังสือจะเป็นเด็กอวดรู้ อวดดี ไม่น่ารักเท่าหนัง ตอนอ่านหนังสือจะรู้สึกรำคาญยัยนี่มาก ในหนังรู้สึกว่าเป็นตัวให้พอตเตอร์คลี่คลายเนื้อเรื่องได้

มัลฟอย เรื่องถึงพ่อชั้นแน่ เกรียนตั้งแต่1-7 แทนที่จะเอาจุดเด่นตัวเองสู้ กลับมางอแงเป็นเด็กอนุบาลเรียกร้องความสนใจ

เหมือนกันเลย ผมอ่านแล้วเบื่อมาก แต่เพื่อนรักผมชอบมาก รักเลยละ
ต้องบอกก่อนว่าผมโตมากับวรรณกรรมเยาวชนนะ แล้วก็บ้าการ์ตูนมาร์เวลกับกำลังภายในมากๆ
แต่ผมว่าแฮร์รี่น่าเบื่อสำหรับผม น้องแน้ง โนะเนะ ยังกะการ์ตูนเด็กหญิง

แต่อย่างที่บอก เพื่อนรักผมที่เป็นขาบู๊กลับชอบมาก
ลางเนื้อชอบลางยา ไม่เกี่ยวกะใครมีจิตใจเป็นเด็กหรอก

[โจโฉ นายกตลอดกาล]

ผมอ่านจบก่อนหนังฉายซะอีก เพราะต้องอ่านให้หลานตัวน้อยก่อนนอน

คืนละตอน และต้องอธิบายให้หลานฟังอีก ว่าตัวละครเป็นอย่างไร

[ผึ้งน้อยตุหรัดตุเหร่]

^
^
น่ารักมากมายครับท่านโจฯ
หลานกี่ขวบครับท่าน... หลานลุงหรือหลานตาครับ ฮี่ฮี่

ถือหนังสืออ่านท่าจะหนัก มันหนามั้ก!

[asawinee]

แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาพยนตร์ ต่างจากหนังสือมากพอสมควร
อ่านหนังสือได้อรรถรส และจินตนาการมากกว่า

ภาษาที่ใช้ในวรรณกรรมเยาวชนจะแตกต่างจากภาษาที่ใช้ในนวนิยายทั่วไป
สำนวน ลีลาของนักประพันธ์ ที่ใช้ในงานเขียน จะต้องคำนึงถึงกลุ่มเป้าหมาย
ผู้ใหญ่บางคนอาจอ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์แล้วรู้สึกน่าเบื่อ
เช่นเดียวกับที่อ่านแมงมุมเพื่อนรัก ต้นส้มแสนรัก อะไรทำนองนี้
พอมาอ่านนิยายแปลอย่าง ดาวินชี่โค้ด เทวาซาตาน จะรู้สึกว่าสนุกกว่า

แฮร์รี่ พอตเตอร์ มีดีที่จินตนาการของผู้เขียน (เจเค โรว์ลิ่ง) นำนิทานพื้นบ้าน ความเชื่อต่างๆ ทั้งในยุโรปและเอเชียมาถักทอเป็นเรื่องราว
แสดงว่าผู้เขียนเป็นนักอ่านตัวยง มีความรู้ในเรื่องที่ตนเองเขียนได้เป็นอย่างดี
สามารถใช้จินตนาการผูกโยงร้อยเรื่องราว
ถึงจะจบตอนในแต่ละเล่ม ทว่า แต่ละเล่มก็ยังเกี่ยวพันกันจนเป็นมหากาพย์

ชื่อคน สิ่งของ หรือคำบางคำที่เราอ่านผ่านๆในเล่มที่แล้ว และคิดว่า ไม่มีความสำคัญ
แต่ในเล่มถัดมากลับมีบทบาท มีความสำคัญขึ้นมา
เป็นเทคนิคการสอดแทรกเนื่อหาที่ทำได้น่าสนใจ และไม่ใช่การยัดเยียดเขียนแบบทื่อๆลงไปในเนื้อหาตรงที่ต้องการเขียน

ส่วนตัวชอบเรื่องนี้ มีทั้งเล่มภาษาอังกฤษ และที่แปลไทย ครบทุกเล่ม

[tonythebest]

นึกถึงน้องชายของแฮกริดที่ชื่อ กรอว์ป (Grawp) ครับ
ความที่เป็นยักษ์ ภาพแรกที่ทุกคนเห็นจะดูน่ากลัว
ที่ไหนได้ กลายเป็นเอ๋อซะงั้น
และกลายเป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพะเน้าพะนอ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องเอาใจ จนดูเหมือนมีความสำคัญ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพยายามไม่ให้มีเรื่องกระทบจิตใจ

นึกถึงใครมั๊ยครับ

[ผึ้งน้อยตุหรัดตุเหร่]

นึกถึงน้องชายของแฮกริดที่ชื่อ กรอว์ป (Grawp) ครับ
ความที่เป็นยักษ์ ภาพแรกที่ทุกคนเห็นจะดูน่ากลัว
ที่ไหนได้ กลายเป็นเอ๋อซะงั้น
และกลายเป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพะเน้าพะนอ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องเอาใจ จนดูเหมือนมีความสำคัญ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพยายามไม่ให้มีเรื่องกระทบจิตใจ

นึกถึงใครมั๊ยครับ

[อิสระในกรอบ]

นึกถึงน้องชายของแฮกริดที่ชื่อ กรอว์ป (Grawp) ครับ
ความที่เป็นยักษ์ ภาพแรกที่ทุกคนเห็นจะดูน่ากลัว
ที่ไหนได้ กลายเป็นเอ๋อซะงั้น
และกลายเป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพะเน้าพะนอ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องเอาใจ จนดูเหมือนมีความสำคัญ
เป็นยักษ์ที่ใครๆ ต้องพยายามไม่ให้มีเรื่องกระทบจิตใจ

นึกถึงใครมั๊ยครับ

ยักษ์ลิ่ง

[Gop]

สำหรับผม ผมรู้สึกกลางๆกับ Hary Potter คือมีทั้งที่ชอบและไม่ชอบ(ทั้งส่วนของหนังสือ และภาพยนตร์)

เล่มแรก อ่านเพราะกระแสตอนนั้นแรงมาก ก็ถือว่าเขียนได้ดีระดับหนึ่ง สนุกแบบเด็กๆ ออกแนวสืบสวนแต่ค่อนข้างง่าย พอมาเล่มสองผมชอบขึ้นเยอะ รู้สึกมันสมดุลขึ้น ซับซ้อนขึ้นแต่ไม่ยืดเยื้อ ส่วนเล่มสาม รู้สึกว่าเรื่องเริ่มไม่เข้มข้นเท่าไหร่ แถมเล่มหนาขึ้น ผมมาเซ็งๆกับเล่ม ๔ ที่ทำให้หนาเกินเหตุ ทำให้รู้สึกเหมือนคนเขียนทำให้หนาเพราะอยากได้เงิน ทั้งที่เนื้อเรื่องนั้นถือว่าสนุกเลยทีเดียว แต่มาเยิ่นเย้อกับเรื่องไม่เป็นเรื่องมากเกินไป ทำให้อ่านแล้วรู้สึกน่าเบื่อตอนกลางๆเล่ม พอมาเล่ม ๕ ดันหนาขึ้นอีก บอกตรงๆว่าตอนนั้นผมรู้สึกว่าอยากจะพอกับเรื่องนี้แล้ว แต่ก็ยังอ่านอยู่เพราะถือว่าตามมาเยอะแล้ว แล้วค่อยโล่งใจเมื่อเล่มหกทำเล่มเล็กลง ความจริงเล่มเล็กหรือใหญ่มันไม่ใช่ตัวตัดสินว่าสนุกหรือไม่ แต่ผมรู้สึกได้ชัดเลยว่าเล่มที่หนานั้น ความเข้มข้นของเนื้อเรื่องนั้นลดลงอย่างชัดเจน และมันทำให้ผมรู้สึกว่ากำลังโดนคนแต่งหลอกให้เสียเงินเกินควรอยู่

อย่างไรก็ตาม ขอสารภาพว่าผมไม่ได้อ่านเล่มเจ็ด เพราะดันมีคนมาสปอยล์เสียก่อน แต่สุดท้ายก็ดูหนังอยู่ดี และยอมรับว่าภาคสุดท้ายนั้น ภาพยนตร์นั้นทำออกมาได้ดีทีเดียว ถ้าเปรียบเทียบระหว่างหนังกับหนังสือ ผมชอบแบบหนังสือมากกว่า เพราะเราสามารถใส่จินตนาการของเราไปได้เต็มที่ เหมือนเราสร้างโลกอีกโลกหนึ่งขึ้นมาเวลาอ่าน แล้วเรื่องราวที่ต่อเนื่องกันก็จะเกิดในโลกที่เราจินตนาการขึ้นมา เรามีภาพแฮรี่, รอน, เฮอร์ไมโอนี่ ฯลฯ อยู่ในใจ มีภาพบรรยากาศ สถานที่ต่างๆ ในเรื่องของเราอยู่ ซึ่งมันไม่มีทางตรงกับในหนังได้อย่างแน่นอน (แต่ก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าในหนังจะทำได้ตรงกับจินตนาการไว้หลายเรื่อง แต่ที่ไม่ตรงที่สุดดันเป็นตัวพระเอก) ข้อเสียของภาพยนตร์ตอนแรกๆคือ ผู้สร้างใช้หนังสือเป็นต้นแบบ ชนิดที่เดินตามลำดับทุกอย่าง ทำให้เกิดปัญหาขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ คือเวลาในหนังนั้นไม่พอที่จะใส่เรื่องทั้งหมดในหนังสือลงไป ทำให้ต้องตัดออก กลายเป็นว่าเรื่องดำเนินตั้งแต่ ๑-๑๐ หนังก็เดินตามนั้น แต่ตัด ๔ ๗ หรือ ๙ ออก ทำให้คนดูนั้นรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างหายไป จะว่าไปนี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ผมไม่อยากดูแฮรี่พอตเตอร์ภาคหลังๆในโรง และด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ ก็ทำให้ผมไม่อ่าน Lord of The Rings เพราะกลัวจะใช้วิธีเดียวกันในการทำภาพยนตร์ แต่พอผมลองดูภาคหลังๆ อย่างภาคสี่หรือห้า ผมว่าในส่วนของภาพยนตร์นั้นดีขึ้นพอสมควรทีเดียว และค่อนข้างประทับใจกับภาคสุดท้ายทั้งสองตอนทีเดียว เพราะทำให้หนังออกมาในโทนหนักๆ ไม่ดูเด็กๆแบบภาคแรกๆแล้ว

ถ้าจะให้สรุปโดยรวมเกี่ยวกับแฮรี่ พอตเตอร์ สำหรับผมถือว่าบวกมากกว่าลบ ไม่เสียดายที่ติดตาม แต่ก็ไม่ได้ประทับใจแบบสุดๆครับ

ปล. หนึ่งในเรื่องที่ผมอ่านแล้วประทับใจที่สุดคือนวนิยาย "ล่องไพร" ตอน "อ้ายเก" ยอมรับว่าอ่านแล้วไม่อยากเชื่อว่าหนังสือจะทำให้เรารู้สึก "อิน" ได้ขนาดนั้น ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า อันดับหนึ่งของความสนุก คือหนังสือที่ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาอย่างถึงพริกถึงขิงอย่างเรื่องนี้ครับ

[Lucy Van Pelt]

เล่มหนึ่งกับสองอ่านที่แปลมา อ่านต้นฉบับของอังกฤษเล่มสามและเล่มสี่ เล่มห้าถึงเล่มเจ็ดอ่านของสำนักพิมพ์อเมริกัน

อ่านแล้วสนุกดีนะครับ ตัวละครมีที่มาที่ไป มีเหตุผลมารองรับการกระทำของตัวละคร อ่านแล้วไม่รู้สึกว่าอ่อนเหตุผลเท่าไหร่ ถ้าไม่นับว่ามันเป็นนิยายประเภท Fantasy อยู่แล้ว มีโอกาสย้อนกลับไปอ่านฉบับภาษาอังกฤษเล่มหนึ่งกับสองก็พบว่าคนแปลนี่แปลได้ดีพอสมควรเลย

เรื่องการเมืองในหนังสือก็ใช้ได้ครับ โดยรวมแล้วก็ไม่น่าเบื่ออะไร มียืดๆตอนเล่มหกนี่แหละ ส่วนเล่มเจ็ดถือว่าใช้ได้ ตอนใกล้ๆจบเขียนฉากต่อสู้ได้ดีเลยทีเดียว

[ธงไชยคนเขียนโพย]

เรื่องนี้แล้วแต่รสนิยมของผู้อ่านฮะ สำหรับผมชอบทั้ง 2 เรื่อง
เรื่องแฮรี่ยอมรับว่าเป็นจินตนาการสุดบรรเจิดจริง ๆ
ผมชอบสเนปในหนัง หน้าตายจนถึงวาระสุดท้าย

[เช never die]

ที่รู้ๆ ฮั่น ตกรอบเดอะตาร์แว้ว ดีใจจังเลย

(จะได้ยึดทีวีในห้องมาเป็นของเราเหมือนเดิมซะที หลังจากต้องทนดูเดอะตาร์กับคุณนาย(ที่เชียร์ฮั่นจนน่าหมั่นใส้)มาหลายสัปดาห์)

[วันศุกร์]

ผมอ่านแล้วรู้สึกดีนะ.....หนังสืออะไรที่อ่านแล้วเพลิดเพลิน อยากติดตาม อยากอ่านต่อ แสดงว่าคนเขียนเก่ง ส่วนคนที่วิจารณ์ก็ว่ากันไป จะเอาอะไรกับหนังสือในโลกเวทย์มนต์และเทพนิยายของเด็ก ถ้าอ่านแล้วคิดมาก....แสดงว่าจินตนาการวัยเด็กของคุณไม่เหลืออยู่กับชีวิตอีกแล้ว หนังสือที่ดีต้องตอบโจทก์ขอตัวมันเองได้ นิทานหลอกเด็กก็ต้องทำให้เด็กสนุกและอยากติดตาม ส่วนจะแทรกคติไว้ เช่น ความสามัคคี ความเสียสละ ความกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ก็เป็นจิตสำนึกของผู้เขียน ถ้าผู้อ่านอยากได้วิชาการ คุณธรรม ควรไปอ่านสารานุกรมหรือหนังสือธรรมะ ส่วนตัวผมเอง อ่านหลอดออฟเดอะริง แล้วผมเฉยๆนะ ดูมันมหากาพย์ไปหน่อย เข้าใจยาก แทรกแง่คิดเกินเด็กจะเข้าใจ ผมว่าผมอ่านแมงมุมเพื่อนรัก , ราโมนา , โต๊ะโตะจัง , เทวาซาตาน , ดาวินชี่โค๊ด , ลูกอีสาน , พล นิกร กิมหงวน , เพชรพระอุมา , ล่องไพร , บินเดี่ยว ฯลฯ ยังมันกว่า
ปล.ผมนี่แหละชอบอ่านแฮรี่มาตั้งแต่เด็ก โตมาจนทำงานก็อ่าน และยังชอบอยู่ ขอเห็นต่างคนอื่นแล้วกัน

ชอบเหมือนกันเลยคะ พล นิกร กิมหงวน พึ่งมาเจอเว๊บของเค้าก็มานั่งอ่านตอนโตอีก โต๊ะโตะจัง ก็ร้องไห้ซะ เรื่อง หมาน่ารัก (not sure of the title) และทุกเรื่องที่เขียนโดย James Harriot นั้นชอบมากจนต้องตามมาอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ นั่งย้อนไป นักแปลสมัยก่อนแปลได้ดีมากเลยนะคะ สมัยนี้ซื้อหนังสือ ไทย/อังกฤษ ที่เป็นการ์ตูนเด็กๆ อ่านภาษาไทยที่เค้าแปลแล้วอยากทิ้งถังขยะ ทื่อซะแล้วก็ไม่สนุกเลย เลยต้องแต่งเรื่องจากภาพให้ลูกฟังซะเอง

ส่วน Harry Potter นั้นอ่านภาษาอังกฤษ อ่านแล้วอ่านอีก เอา Book on tape มานั่งฟังไป 3 รอบแล้ว เพราะทุกรอบจะเจอสิ่งเล็กๆน้อยๆใหม่ๆ รายละเอียดใหม่ๆที่น่าสนใจและทำให้รู้ถึงความเก่งของผู้เขียนที่วางแผนมายาวนาน บางอย่างในเล่มสุดท้ายก็เคยได้พูดถึงอย่างผ่านๆมาแล้วในเล่มก่อนๆ(ตอนนี้คิดตัวอย่างไม่ออก) แบบว่าใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ หนังนั้นไม่ค่อยชอบเพราะตัดเสริมเยอะมาก จำเป็น แต่ก็ไม่ขอบอยู่ดี

ส่วน LOTR นั้นชอบสำนวน แต่เล่มสองนี่ถึงกับเปิดผ่านไปเลย ชอบเนื้อเรื่องแต่อ่านได้น่าเบื่อมากเพราะยาวมากคะ แต่การบรรยายและเขียนนี่สวย เห็นภาพ เก่งเทพมาก แต่ขอดูหนังดีกว่า อิอิ

เพิ่งได้อ่าน

จริงๆครับตอนหนังฉายกลัวมาก กลัวอ่านแล้วผิดหวัง เพราะผมอ่านหนังสือก่อนดูหนังทีไหร่หลุดหงิดในทุกครั้ง

เลยเพิ่งได้อ่าน


อ่านแล้วคิด เอาว่าผมคิดเองนะ

สนธิ บุญฯนี้แก สแนปไหม? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงก่อน ดับเบิ้ลดอร์ ตายใช่ไหม?

ร่วมฟุ้งซ่านที

ปล. ผมคิดว่า ยิ่งลักษณ์ เป็น ครีเวลล์ นะ

ครีเวลล์ คือตัวใหนอะ งงคะ

[คลำปม]

ผมอ่านแฮรี่แล้วก็สนุกดีครับ อ่านได้เพลินๆไม่ถึงกับติด และที่อ่านก็เพราะอ่านตามลูก

ไม่อ่านก็เกรงจะคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง

ส่วนตัวผมว่าเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ มีโครงเรื่องดี วางแผนระยะยาวละเอียดรอบครอบถึง 7 เล่ม

ต้องถือว่าคนเขียน (ป้าเจเค) เขาเก่งครับ

แต่สำนวนอ่อน การบรรยายไม่คมคาย ตัวละครขาดการพัฒนาการไปหน่อย ค่อนข้างแบน

อีกทั้งการวางโครงเรื่องไว้ทั้งหมดอย่างดีจึงทำให้มันเป็นข้อจำกัด
(กิมย้งนักเขียนเลื่องชื่อเคยเขียนเรื่อง 8 เทพอสูรมังกรฟ้าโดยการวางโครงเรื่องไว้ก่อน
แต่สุดท้ายผู้เขียนกลับปลดปล่อยให้ตัวละครเติบโตพัฒนาการจนเรื่องเพริดแพร้วพิสดารอย่างที่สุด)

ทว่ารวมๆแล้วยังไงก็ขึ้นแท่นหนังสือคลาสสิคสำหรับเยาวชนแหละครับ

ผมลองเทียบเรื่องนี้กับแวดวงการเมืองไทยกว้างๆแล้ว

ทักษิณก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ทอม ริดเดิ้ล แหละครับ
มาร์คก็คงเป็นแฮรี่ แต่เดลี่พรอเฟ็ตมีหลายฉบับหน่อยทั้ง มติชน ข่าวสด ไทยรัฐ
ตระกูลมัลฟอยก็คงเป็นเฉลิมกับลูกโง่ๆ

ส่วนยิ่งลักษณ์นี่ไม่น่ามีตัวเทียบในหนังสือแฮรี่ นะครับ
ป้าเจเคแกคงไม่คิดว่าคนโง่น่าเบื่อขนาดนี้จะมีบทบาทสำคัญได้ ใส่เข้าไปก็เสียหนังสือ

และสเนปนี่ผมว่ายังไม่เจอตัวเทียบ
เพราะนักการเมืองไทยที่จะทรยศทักษิณเพราะความรัก หรือสำนึกบาปนี่ยังไม่เจอครับ

แต่ถ้าทักษิณพังเมื่อไหร่รับรองมาเสนอหน้ากันให้สลอนว่าไม่เอาทักษิณ

มันเป็นเสียอย่างนั้น

Edited by คลำปม, 22 เมษายน พ.ศ. 2555 - 23:58.

[ความตาย ของผม]

สำหรับผม ไม่อ่านครับ วันเป็นกรรมของนอก ไม่รู้สิผมชอบอ่านวันเจอกรรมของไทย ของนอกดูหนังเอามันอย่างเดียว ของไทยขอร้องอย่าเอาไปสร้างเป็นหนังเลย

[abba-yourdad]

ผมอ่านแล้วรู้สึกดีนะ.....หนังสืออะไรที่อ่านแล้วเพลิดเพลิน อยากติดตาม อยากอ่านต่อ แสดงว่าคนเขียนเก่ง ส่วนคนที่วิจารณ์ก็ว่ากันไป จะเอาอะไรกับหนังสือในโลกเวทย์มนต์และเทพนิยายของเด็ก ถ้าอ่านแล้วคิดมาก....แสดงว่าจินตนาการวัยเด็กของคุณไม่เหลืออยู่กับชีวิตอีกแล้ว หนังสือที่ดีต้องตอบโจทก์ขอตัวมันเองได้ นิทานหลอกเด็กก็ต้องทำให้เด็กสนุกและอยากติดตาม ส่วนจะแทรกคติไว้ เช่น ความสามัคคี ความเสียสละ ความกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ก็เป็นจิตสำนึกของผู้เขียน ถ้าผู้อ่านอยากได้วิชาการ คุณธรรม ควรไปอ่านสารานุกรมหรือหนังสือธรรมะ ส่วนตัวผมเอง อ่านหลอดออฟเดอะริง แล้วผมเฉยๆนะ ดูมันมหากาพย์ไปหน่อย เข้าใจยาก แทรกแง่คิดเกินเด็กจะเข้าใจ ผมว่าผมอ่านแมงมุมเพื่อนรัก , ราโมนา , โต๊ะโตะจัง , เทวาซาตาน , ดาวินชี่โค๊ด , ลูกอีสาน , พล นิกร กิมหงวน , เพชรพระอุมา , ล่องไพร , บินเดี่ยว ฯลฯ ยังมันกว่า
ปล.ผมนี่แหละชอบอ่านแฮรี่มาตั้งแต่เด็ก โตมาจนทำงานก็อ่าน และยังชอบอยู่ ขอเห็นต่างคนอื่นแล้วกัน

ชอบเหมือนกันเลยคะ พล นิกร กิมหงวน พึ่งมาเจอเว๊บของเค้าก็มานั่งอ่านตอนโตอีก โต๊ะโตะจัง ก็ร้องไห้ซะ เรื่อง หมาน่ารัก (not sure of the title) และทุกเรื่องที่เขียนโดย James Harriot นั้นชอบมากจนต้องตามมาอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ นั่งย้อนไป นักแปลสมัยก่อนแปลได้ดีมากเลยนะคะ สมัยนี้ซื้อหนังสือ ไทย/อังกฤษ ที่เป็นการ์ตูนเด็กๆ อ่านภาษาไทยที่เค้าแปลแล้วอยากทิ้งถังขยะ ทื่อซะแล้วก็ไม่สนุกเลย เลยต้องแต่งเรื่องจากภาพให้ลูกฟังซะเอง

ส่วน Harry Potter นั้นอ่านภาษาอังกฤษ อ่านแล้วอ่านอีก เอา Book on tape มานั่งฟังไป 3 รอบแล้ว เพราะทุกรอบจะเจอสิ่งเล็กๆน้อยๆใหม่ๆ รายละเอียดใหม่ๆที่น่าสนใจและทำให้รู้ถึงความเก่งของผู้เขียนที่วางแผนมายาวนาน บางอย่างในเล่มสุดท้ายก็เคยได้พูดถึงอย่างผ่านๆมาแล้วในเล่มก่อนๆ(ตอนนี้คิดตัวอย่างไม่ออก) แบบว่าใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ หนังนั้นไม่ค่อยชอบเพราะตัดเสริมเยอะมาก จำเป็น แต่ก็ไม่ขอบอยู่ดี

ส่วน LOTR นั้นชอบสำนวน แต่เล่มสองนี่ถึงกับเปิดผ่านไปเลย ชอบเนื้อเรื่องแต่อ่านได้น่าเบื่อมากเพราะยาวมากคะ แต่การบรรยายและเขียนนี่สวย เห็นภาพ เก่งเทพมาก แต่ขอดูหนังดีกว่า อิอิ

เพิ่งได้อ่าน

จริงๆครับตอนหนังฉายกลัวมาก กลัวอ่านแล้วผิดหวัง เพราะผมอ่านหนังสือก่อนดูหนังทีไหร่หลุดหงิดในทุกครั้ง

เลยเพิ่งได้อ่าน


อ่านแล้วคิด เอาว่าผมคิดเองนะ

สนธิ บุญฯนี้แก สแนปไหม? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงก่อน ดับเบิ้ลดอร์ ตายใช่ไหม?

ร่วมฟุ้งซ่านที

ปล. ผมคิดว่า ยิ่งลักษณ์ เป็น ครีเวลล์ นะ

ครีเวลล์ คือตัวใหนอะ งงคะ

เขาคือ ศาตราจารย์ " ครีเรลล์ " ผู้งกๆเงิ่นๆ เข้ามาสอนวิชาป้องกันตัวจากศาตร์มืดในฮอกวอร์ทตอนแฮรี่เข้าเรียนชั้นปี 1 ชอบเดินทางจนโชคร้ายไปเจอลอร์ดโวลเดอมอร์ ( ไม่แน่ใจว่าในป่าแถวโรมาเนียรึปล่าว ไม่ได้อ่านนานแล้ว ) และถูกยืมร่างกาย ( หัวด้านหลัง ) เป็นที่อาศัยแบบปรสิตจนต้องเอาผ้าโพกหัวไว้ ( เหมือนใครบางคนที่โดยคนชั่วบงการอยู่เบื้องหลัง ) ต่อมามีเรื่องผจญภัยของแฮรี่เกี่ยวกับศิลาอาถรรพ์จนทำให้รู้ความจริงว่าลอร์ดโวลเดอมอร์ยังมีชีวิตอยู่ ..... เรื่องราวจะเเป็นอย่างไรต่อหาอ่านได้ในแฮรีพอตเตอร์ เล่ม 1 ตอนศิลาอาถรรพ์

ปล. แต่คีเวลล์นี่น่าจะเป็นนักฟุตบอลนะครับ อิอิ

[Tiger Lily]

แฮรี่. เรารู้สึกว่า ส่วนที่สนุกของหนังสือคือพวกรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ อย่างเรื่องราวย่อยๆหรือเหตุการณ์เล็กๆที่กลายมาเป็นจุดหักเหหรือกุญแจสำคัญในตอนหลัง แต่พอทำเป็นหนังเลยต้องตัดทิ้งไปเยอะมาก มันเลยไม่ค่อยสนุกเท่าที่ควร แต่ก็พอรับได้นะ
ส่วนลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์ มีรายละเอียดย่อยเยอะแต่คนละแบบกัน แต่ก็ต้องยกความชอบให้คนเขียนบทเพราะมีหลายๆอย่างถูกตัดไปแต่เพราะไม่กระทบกับเนื้อเรื่องโดยรวมมันก็เลยยังสนุกเกือบครบถ้วนเหมือนหนังสือ

เราว่าแฮรี่เหมาะกับเด็ก อ่านแล้วมีอะไรที่ยกมาสอนได้เยอะ อย่างตัวแฮรี่เองก็เป็นเด็กดื้อ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็ออกแนวเรื่องมาก มันเลยรู้สึกว่า เหมือนเป็นคนมีตัวตนจริงๆ
ส่วนเรื่องลอร์ด อ่านแล้วทึ่งกับผู้เขียน ที่สร้างโลกอีกใบขึ้นมาแบบละเอียดมาก ตอนเพิ่งอ่านจบใหม่ๆ เผลอนึกไปว่ามันเป็นยุคที่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์โลกอยู่แว้บนึงเลย

[abba-yourdad]

ตัวละคร

แฮรี่ เด็กเกรียน ไม่ฟังที่ผู้ใหญ่เตือน มีความกล้า บ้าบิ่น ถ้าไม่ใช่พระเอกเอ็งตายไปนานละ

รอน ตัวประกอบจืดจาง ที่ได้เฮอร์ไมโอนี่เป็นเมีย

เฮอร์ไมโอนี่ ตัวละครหลัก ในหนังสือจะเป็นเด็กอวดรู้ อวดดี ไม่น่ารักเท่าหนัง ตอนอ่านหนังสือจะรู้สึกรำคาญยัยนี่มาก ในหนังรู้สึกว่าเป็นตัวให้พอตเตอร์คลี่คลายเนื้อเรื่องได้

มัลฟอย เรื่องถึงพ่อชั้นแน่ เกรียนตั้งแต่1-7 แทนที่จะเอาจุดเด่นตัวเองสู้ กลับมางอแงเป็นเด็กอนุบาลเรียกร้องความสนใจ

เหมือนกันเลย ผมอ่านแล้วเบื่อมาก แต่เพื่อนรักผมชอบมาก รักเลยละ
ต้องบอกก่อนว่าผมโตมากับวรรณกรรมเยาวชนนะ แล้วก็บ้าการ์ตูนมาร์เวลกับกำลังภายในมากๆ
แต่ผมว่าแฮร์รี่น่าเบื่อสำหรับผม น้องแน้ง โนะเนะ ยังกะการ์ตูนเด็กหญิง

แต่อย่างที่บอก เพื่อนรักผมที่เป็นขาบู๊กลับชอบมาก
ลางเนื้อชอบลางยา ไม่เกี่ยวกะใครมีจิตใจเป็นเด็กหรอก

ครับ ผมคงใช้คำพูดผิดไป แต่ไม่ใช่คนไม่ชอบแล้วไม่มีจิตใจเป็นเด็กไม่ใช่ ( ผมหมายถึงจินตนาการที่่เป็นมุมมองในสายตาของเด็ก ไม่ใช่ในสายตาผู้ใหญ่ ) ผมว่าคนเขียนเขาสื่อให้เห็นความไร้เหตุผล น้องแน้ง โนเนะ ของตัวละครที่เป็นเด็กแต่ละวัยได้จนผู้ใหญ่อ่านแล้วหมั่นใส้ แต่นั่นแหละแสดงว่าผู้เขียนเข้าถึงความเป็นเด็กและนำไปใส่ไว้ในตัวละคร กลับกันถ้าผู้เขียนให้ตัวละครเด็ก มีความคิด มีสาระ มีเหตุผล เป็นผู้ใหญ่ ไม่เอาแต่ใจตัวเองจนเป็นเด็กหญิง กลายเป็นว่าเขาเอาความคิดผู้ใหญ่ไปใส่ในตัวละครเด็ก ( ไม่เชื่อดูการตัดสินใจของตัวละครแต่ละภาคจะโตขึ้นและบ้าบิ่นตามช่วงอายุ ) ลางเนื้อชอบลางยาเช่นกัน วรรณกรรมหนัก ๆ อย่าง พันธ์หมาบ้า คำพิพากษา มหาลัยเหมืองแร่ ตลิ่งสูงซุงหนัก ฯลฯ หรือการ์ตูนบู้ล้างผลาญอย่าง โรงเรียนลูกผู้ชาย หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ ครอบร้า คินนิคุแมน โคทาโร่ อีโต้ หรือไอ้เห่ยที่ชกมวยต่อกันจนเลือดสาด ฯลฯ ผมก็ชอบ วรรณกรรมหรือการ์ตูนสำหรับเด็กแต่ละเรื่องมันต้องดูว่าคนเขียนจะสื่ออะไร ชอบไม่ชอบแล้วแต่ใจของผู้อ่านแต่ละคน ....... แต่ที่่ผมออกความเห็นไปทำให้ใครหงุดหงิดใจก็ขอโทษด้วยแล้วกัน

Edited by abbayourdad, 23 เมษายน พ.ศ. 2555 - 00:45.

[Alone]

ไม่ได้อ่านแฮรี่ฯ (ดูแต่หนัง) เลยได้แต่อ่านมู้นี้เก็บข้อมูลเฉยๆ แหะๆ

แต่ผมว่าแฮรี่ฯ กับลอร์ดฯ นี่เอามาเทียบกันไม่ได้ครับเพราะกลุ่มเป้าหมายคนละกลุ่มกันเลย
เรื่องลอร์ดฯ ผมก็ดูแต่หนังแถมผมก็ยังรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้คลั่งไคล้มากเท่าไร
(แต่ผมทึ่งคนเขียนที่แกเอาแผลในใจของตัวเองมาเป็นแรงบันดาลใจจนเขียนงานได้
อลังการขนาดนี้) ถ้าเป็นเรื่องแนวแฟนตาซีชอบผมชอบแนวๆ Game of Throne มากกว่า

ส่วนนิยายผมชอบอ่านของ Mario Puzo แต่น่าเสียดายแกตายซะแล้ว หลังจากนั้น
เลยไม่ได้อ่านนิยายอีกเลย

[ผึ้งน้อยตุหรัดตุเหร่]

ถ้าเป็นเรื่องแนวแฟนตาซีชอบผมชอบแนวๆ Game of Throne มากกว่า
ส่วนนิยายผมชอบอ่านของ Mario Puzo แต่น่าเสียดายแกตายซะแล้ว หลังจากนั้น
เลยไม่ได้อ่านนิยายอีกเลย

ฮั่นแน่....ชอบฉากโป๊ละซี...ฮั่นแน่


ดิทเพิ่ม เพิ่งเห็น

ที่รู้ๆ ฮั่น ตกรอบเดอะตาร์แว้ว ดีใจจังเลย
(จะได้ยึดทีวีในห้องมาเป็นของเราเหมือนเดิมซะที หลังจากต้องทนดูเดอะตาร์กับคุณนาย(ที่เชียร์ฮั่นจนน่าหมั่นใส้)มาหลายสัปดาห์)

เจ๊ยยยยยยยยยยยยย พี่มาจากไหนคร้าบเนี้ย?

แต่ที่่ผมออกความเห็นไปทำให้ใครหงุดหงิดใจก็ขอโทษด้วยแล้วกัน

ไม่ได้หงุดหงิดเลยครับ หามิได้ อย่ากังวลใจไปเลยหนอ

ยักษ์ลิ่ง

ยอมเปิดหมวกให้เลย
หัวไวมาก
I SALUTE YOU!

Edited by ผึ้งน้อยตุหรัดตุเหร่, 23 เมษายน พ.ศ. 2555 - 04:32.

[ด๋อยแทง]

ผมกังวลเรื่องผู้เสพความตายมากกว่า กังวลเรื่องคาถาสะกดใจมากกว่า

ทำผิดไป แล้วอ้าง ว่าโดนคาถา งั้นอย่าจับเราเลยนะ ช่วงปล่อยกลับบ้านตอนชุมนุม พวกเฮ้วเฮ้ว ก็รอดไปหลายตัว
เดี๋ยวพอแม้วมันตาย มันก็เปลี่ยนข้างเพื่อเอาตัวรอดอีก แต่ไม่คืนของที่โกงชาติไปหรอกนะ

[วันศุกร์]

ผมอ่านแล้วรู้สึกดีนะ.....หนังสืออะไรที่อ่านแล้วเพลิดเพลิน อยากติดตาม อยากอ่านต่อ แสดงว่าคนเขียนเก่ง ส่วนคนที่วิจารณ์ก็ว่ากันไป จะเอาอะไรกับหนังสือในโลกเวทย์มนต์และเทพนิยายของเด็ก ถ้าอ่านแล้วคิดมาก....แสดงว่าจินตนาการวัยเด็กของคุณไม่เหลืออยู่กับชีวิตอีกแล้ว หนังสือที่ดีต้องตอบโจทก์ขอตัวมันเองได้ นิทานหลอกเด็กก็ต้องทำให้เด็กสนุกและอยากติดตาม ส่วนจะแทรกคติไว้ เช่น ความสามัคคี ความเสียสละ ความกล้าหาญ ฯลฯ หรือไม่ ก็เป็นจิตสำนึกของผู้เขียน ถ้าผู้อ่านอยากได้วิชาการ คุณธรรม ควรไปอ่านสารานุกรมหรือหนังสือธรรมะ ส่วนตัวผมเอง อ่านหลอดออฟเดอะริง แล้วผมเฉยๆนะ ดูมันมหากาพย์ไปหน่อย เข้าใจยาก แทรกแง่คิดเกินเด็กจะเข้าใจ ผมว่าผมอ่านแมงมุมเพื่อนรัก , ราโมนา , โต๊ะโตะจัง , เทวาซาตาน , ดาวินชี่โค๊ด , ลูกอีสาน , พล นิกร กิมหงวน , เพชรพระอุมา , ล่องไพร , บินเดี่ยว ฯลฯ ยังมันกว่า
ปล.ผมนี่แหละชอบอ่านแฮรี่มาตั้งแต่เด็ก โตมาจนทำงานก็อ่าน และยังชอบอยู่ ขอเห็นต่างคนอื่นแล้วกัน

ชอบเหมือนกันเลยคะ พล นิกร กิมหงวน พึ่งมาเจอเว๊บของเค้าก็มานั่งอ่านตอนโตอีก โต๊ะโตะจัง ก็ร้องไห้ซะ เรื่อง หมาน่ารัก (not sure of the title) และทุกเรื่องที่เขียนโดย James Harriot นั้นชอบมากจนต้องตามมาอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ นั่งย้อนไป นักแปลสมัยก่อนแปลได้ดีมากเลยนะคะ สมัยนี้ซื้อหนังสือ ไทย/อังกฤษ ที่เป็นการ์ตูนเด็กๆ อ่านภาษาไทยที่เค้าแปลแล้วอยากทิ้งถังขยะ ทื่อซะแล้วก็ไม่สนุกเลย เลยต้องแต่งเรื่องจากภาพให้ลูกฟังซะเอง

ส่วน Harry Potter นั้นอ่านภาษาอังกฤษ อ่านแล้วอ่านอีก เอา Book on tape มานั่งฟังไป 3 รอบแล้ว เพราะทุกรอบจะเจอสิ่งเล็กๆน้อยๆใหม่ๆ รายละเอียดใหม่ๆที่น่าสนใจและทำให้รู้ถึงความเก่งของผู้เขียนที่วางแผนมายาวนาน บางอย่างในเล่มสุดท้ายก็เคยได้พูดถึงอย่างผ่านๆมาแล้วในเล่มก่อนๆ(ตอนนี้คิดตัวอย่างไม่ออก) แบบว่าใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ หนังนั้นไม่ค่อยชอบเพราะตัดเสริมเยอะมาก จำเป็น แต่ก็ไม่ขอบอยู่ดี

ส่วน LOTR นั้นชอบสำนวน แต่เล่มสองนี่ถึงกับเปิดผ่านไปเลย ชอบเนื้อเรื่องแต่อ่านได้น่าเบื่อมากเพราะยาวมากคะ แต่การบรรยายและเขียนนี่สวย เห็นภาพ เก่งเทพมาก แต่ขอดูหนังดีกว่า อิอิ

เพิ่งได้อ่าน

จริงๆครับตอนหนังฉายกลัวมาก กลัวอ่านแล้วผิดหวัง เพราะผมอ่านหนังสือก่อนดูหนังทีไหร่หลุดหงิดในทุกครั้ง

เลยเพิ่งได้อ่าน


อ่านแล้วคิด เอาว่าผมคิดเองนะ

สนธิ บุญฯนี้แก สแนปไหม? และตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงก่อน ดับเบิ้ลดอร์ ตายใช่ไหม?

ร่วมฟุ้งซ่านที

ปล. ผมคิดว่า ยิ่งลักษณ์ เป็น ครีเวลล์ นะ

ครีเวลล์ คือตัวใหนอะ งงคะ

เขาคือ ศาตราจารย์ " ครีเรลล์ " ผู้งกๆเงิ่นๆ เข้ามาสอนวิชาป้องกันตัวจากศาตร์มืดในฮอกวอร์ทตอนแฮรี่เข้าเรียนชั้นปี 1 ชอบเดินทางจนโชคร้ายไปเจอลอร์ดโวลเดอมอร์ ( ไม่แน่ใจว่าในป่าแถวโรมาเนียรึปล่าว ไม่ได้อ่านนานแล้ว ) และถูกยืมร่างกาย ( หัวด้านหลัง ) เป็นที่อาศัยแบบปรสิตจนต้องเอาผ้าโพกหัวไว้ ( เหมือนใครบางคนที่โดยคนชั่วบงการอยู่เบื้องหลัง ) ต่อมามีเรื่องผจญภัยของแฮรี่เกี่ยวกับศิลาอาถรรพ์จนทำให้รู้ความจริงว่าลอร์ดโวลเดอมอร์ยังมีชีวิตอยู่ ..... เรื่องราวจะเเป็นอย่างไรต่อหาอ่านได้ในแฮรีพอตเตอร์ เล่ม 1 ตอนศิลาอาถรรพ์

ปล. แต่คีเวลล์นี่น่าจะเป็นนักฟุตบอลนะครับ อิอิ

อ๋อ จำได้ละ ชื่อเค้าอ่านยากอยู่ แต่พอเอามาเขียนเป็นภาษาไทย งงเลย อิอิ ตอนแรกนึกว่ากล่าวถึง Kreacher แบบว่ามีชื่อเล่นให้ ประมาณนั้น

[Alone]

ฮั่นแน่....ชอบฉากโป๊ละซี...ฮั่นแน่

เอ่อ..ถ้าเรื่อง game of throne ผมว่าฉากโป๊ออกจะเยอะไปนิสสน่ะครับ
ตอนนั่งดูกับคนอื่นก็เขินๆ เหมือนกันกลัวเขาจะหาว่าเราดูหนังโป๊

ที่ผมชอบเรื่องนั้นเพราะเนื้อเรื่องเข้มข้นและตัวละครบางตัวน่าสนใจครับ

[Uranus]

แฮะๆ จะอายไหม ถ้าผมบอกว่า ผมไม่เคยอ่านเลยครับ

ผมอ่าน The Lord Of The Ring อย่างเดียวครับ

3 เล่น หนาเตอะเลย แต่ก็อ่านจนจบ

[เช never die]

ผมก็อ่านๆพอผ่านๆตาเล่มหนึ่งถึงเล่มสี่ถึงเล่มห้ายังไงนี่แหละ หลังจากนั้นก็เบื่อที่รู้สึกพักหลังๆมันเยิ่นเย้อเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ผมว่าเพชรพระอุมา อ่านมันกว่าครับ