Find content
ไม่ระบุ
โดย แป๊ะเอ้ย อายุก็ 60 กว่าแล้ว เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ยังคิดเนรคุณได้ ทำไมเป็นไปได้ขนาดนี้ คนจีนส่วนใหญ่เคารพรัก และนับถือในหลวง ยิ่งกว่าชีวิตอีก แป๊ะเอ้ย
การได้มีชีวิตอยู่บนผืนแผ่นดินไทย มีชีวิตที่ดี มีกินมีใช้ ไม่อดอยาก เหมือนอยู่เมืองจีน ที่กินน้ำข้าวต้ม กับวิญญาณปลาเค็ม แป๊ะยังจะเอาอะไรอีก ในหลวงท่าน ให้อยู่บนผืนแผ่นดินของท่าน ไม่แบ่งแยกคนจีนกับคนไทย ขอบอกว่าแป๊ะเป็นคนจีนที่เนรคุณคนจริงๆ
ผมถึงไม่เห็นใจมันเลยที่ต้องติดคุกตอนแก่จนตายคาคุก
พ่อผมเป็นคนจีนแท้ เป็นลูกชายคนโตของตระกูลอั้ง แต่มีความรักแผ่นดินไทยและในหลวงมาก ขนาดเปลี่ยนนามสกุลจากพ่อเป็นของแม่ คือสกุลตั้ง
เพราะแม่เกิดเมืองไทย ด้วยวิธีนี้พ่อผมถึงจะมีโอกาสเข้าสอบรับราชการทหาร
ตั้งแต่ผมเกิดจนโต พ่อไม่เคยใช้ภาษาจีนกับผมเลย(ผมเลยเป็นลูกจีนที่ง่อยภาษาจีนมาก เป็นที่อับอายขายหน้าแก่วงศ์ตระกูลยิ่งนัก หน้าโคตรตี๋แต่พูดจีนไม่เป็นสักคำ)
ทั้งที่ตัวพ่อพูดจีนคล่องปรื๋อ และปู่กับพี่น้องสกุลเดียวกันต่างพูดภาษาจีนกันจนแทบพูดไทยไม่ได้เลย (ทั้งที่อยู่เมืองไทย)
พ่อบอกผมว่า "เกิดเป็นคนไทย ต้องใช้ภาษาไทยให้แตกฉาน" ที่บ้านเลยเคืองพ่อเอามากๆ ประชดว่าพ่อเป็นจีนทรยศ
ทุกวันเฉลิม วันชาติ พ่อผมจะดีใจมากที่ได้ปักธงไตรรงค์ก่อนใคร
สมัยก่อนทีวีจะปิดตอนเที่ยงคืน พ่อจะยืนตรงร้องเพลงข้าวรพุทธเจ้าทุกคืน ย้ำ-ทุกคืน
พ่อผมสอนว่า "คนไม่รักชาติรักแผ่นดิน ไม่สามารถจะรักใครได้"
และบ้านของเราก็เหมือนบ้านอื่นทุกหลังในสมัยนั้น คือติดพระบรมฉายาลักษณ์อยู่เหนือประตู
พ่อเป็นศิลปินในหัวใจ เลยชอบร้องเพลงเล่นดนตรี พ่อเก่งทางเป่าหีบเพลงปาก
คืนไหนลมเย็นพ่อผมจะชวนพวกเราไปนั่งเล่นริมระเบียงแล้วพ่อเป่าเพลงพระราชนิพนธ์ให้ฟัง
แต่เพลงที่พ่อชอบมากคือ ความฝันอันสูงสุด
ถ้าพ่อผมยังมีชีวิตอยู่ อายุคงไล่กับไอ้คนจีนเนรคุณคนนี้ และพ่อคงกระทืบมันยับ
