Miranda

ดีครับเป็น รัด ทะ บุ หลุด ที่อยู่นอกประเทศตลอดชีวิต ว่าแต่ อนุสาวรีย์ จะไปตั้งที่ไหนดีละ

รอดู อีปลวก จะตอแหล ยังไง

สงสัย ลกลก จน ลุมลัม
ฮ่าๆๆๆ

เป้าของคดีนี้ ไม่ใช่ลากทักษิณเข้ามาครับ เพราะคู่ความเป็นอภิสิทธิ์กับจตุพร
แต่เราก็รู้ว่าจตุพรคือเสียงจากทักษิณ

เป้าของคดีนี้ คือปิดปากทักษิณ

ปิดปากเรื่องสั่งฆ่าประชาชน เพราะถ้าศาลพิพากษาว่าจตุพรผิด
ทักษิณจะใช้ประเด็นนี้อีกไม่ได้
นึีคือนกตัวแรก....

นกตัวที่สองคือ ศาลจะเป็นผู้รับรองเอกสารที่ทั้งสองฝ่ายนำมาใช้
เอกสารปลอมทั้งหมด จะถูกขึงพืดตรวจสอบ และเผาทิ้งหลังจากพิสูจน์ความเท็จแล้ว
หมายความว่า ทักษิณเกือบจะเป็นใบ้ในกรณีคอกวัว-ราชประสงค์ทีเดียว

นกตัวที่สามคือ เอกสารที่ศาลรับรองความถูกต้อง
จะกลับกลายเป็นหอกกลับไปทิ่มทักษิณ

แต่ทั้งนี้ ปชป. ควรจะเดินแนวทางแก้คดีว่า

1 คนที่ตาย มาจากการก่อเหตุทางการเมือง คือเข้ามาทำผิด ไม่ใช่รัฐออกไปไล่ล่า

2 เหตุร้าย เกิดต่อเนื่องโดยลำดับ รัฐบาลแก้ปัญหาไปตามขั้นตอนสากล ไม่เกินกว่าเหตุ

3 แจงสาเหตุของการเสียชีวิตทั้งหมด โดยเฉพาะที่ไม่ได้มาจากทหาร และที่ทหารเสียชีวิต

4 เปิดเผยเครือข่ายก่อการร้าย เพื่อยืนยันว่า รัฐบาลสกัดการก่อการร้าย มิได้ปราบปรามประชาชน

ฯลฯ

ที่จริงแล้ว ปชป. สามารถวางกรอบต่อสู้คดีให้ใหญ่แค่ใหนก็ได้ด้วยซ้ำ
เพราะข้อหานั้น ครอบคลุมมากพอ

สรุปก็คือจตุพรคือเสียงทักษิณ
จตุพรแพ้ ทักษิณจะถูกปิดปาก
ระหว่างสู้คดี เอกสารที่นำมาใช้
จะเป็นดาบเชือดทักษิณอีกที

ดังนั้น นี่ไม่ใช่คดีหมิ่นประมาท แต่คือศาลกลางเมืองครับ

คิดอะไรอย่าคิดแค่สั้นๆ ว่าได้ไทยได้ประโยชน์แค่ตรงสำรวจเมฆ ได้ร่วมมือกับนาซ่า โอ้ววววยิ่งหย่ายยย แต่ส่วนอื่นไม่ได้คิด เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ต้องคิดให้ไกลและรอบคอบ พลาดไปแล้วทำไงใครรับผิดล่ะ อย่าง รมต.เผาน่ะเหรอ ผมรับผิดชอบเอง แล้วไง ไม่เห็นปรับได้ซักกะบาท สุดท้ายก็ภาษีพวกเราืั้ทั้งนั้น

บาทเดียวมันยังไม่สมควรให้เลย พิสูจน์ได้หรือเปล่าตายเพราะสถานการณ์ หรือไปสร้างสถานการณ์แล้วเสือกตาย...จ่ายเงินให้โจรหรือเปล่า คำตอบก็ยังอยู่ในสายลม...

ถึงสุดท้ายจะบอกว่าผิด กม. แล้วจะทำอย่างไรได้กับเงินที่จ่ายไปแล้ว...เตะหมูเข้าปากหมาไปแล้ว...ก็วนมาลูปเดิมๆ...ภาษีพวกกรูจ่าย ,เหรี้ยเอาไปแดรก, ควายไม่จ่ายแต่ควายจะเอา...

พท แถ ลง ข่าวว่า ประชาชนสับสนระหว่างเลือกตั้งนายกเล็ก กับ เลือกตั้งซ่อม จริงๆแล้ว ชาวประทุม ต้องการเลือกท่านสุเมธ ฤทธาคนี


นี่คือความเป็นไปได้

ขืน แถ ลง แบบนี้ ก็เท่ากับด่าว่า ชาวบ้าน โง่ อะดิ

ขนาดตอนเลือกตั้งใหญ่ มันยังให้ ไอ้ปู ว5 สอน กาบัตรเลือกตั้งเลย โง่ ไม่ โง่ ก็คิดดู

เอาละ ว่าไปทีละประเด็นนะดอนนะ

ประเด็นของคุณคือมาร์คเป็นนายกอย่างไม่สง่างาม หมายความว่า
ได้มีการวางแผนให้มาร์คเป็นนายกมาตั้งแต่ต้น
อันนี้แกนนำของเสื้อแดงเขาเรียกว่าแผนบันได 4 ขั้น ทำไมถึง 4 ทำไมไม่ 3 หรือ 5
อันนี้คุณไม่สงสัยหรือ

ทีนี้มาดูสิ่งที่เกิดจริงๆ ตัวสีแดงคือที่คุณเสนอนะ ตัวสีดำของผม


เลือกตั้งครั้งแรกหลังรปห. พรรค พปช ชนะ 233ต่อ 165 รวบรวมเสียงจัดตั้ง รบ.
ถามว่า ถ้าสามารถดึงงูเห่าเนวินออกมาได้ในการโหวตครั้งที่สู้กับประชา
ทำไมถึงไม่ดึงออกมาตั้งแต่ตอนโหวตสมัคร

แล้วก็มีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้น ยึดทำเนียบ nbt สมัคร ถูกศาลตัดสิน
ตรงนี้ คุณเอามาผูกกันเองนะ การวุ่นวายเกิดขึ้นเพราะสมัครประกาศว่าตัวเองเป็นนอมีนี่ทักษิณ
และเริ่มกระบวนการแก้รัฐธรรมนูญ...ซึ่งสองสิ่งนี้ เจตนาชนกับแป๊ะลิ้ม
ที่ประกาศว่าทำสองอย่างนี้เมื่อไหร่ เจอกัน

หมายความว่า พรรคพลังประชาชนเองแหละ ที่สร้างเรื่องขัดแย้งขึ้นก่อน
และพัฒนาความขัดแย้งนั้น ด้วยการส่งตำรวจเข้ากดดันการชุมนุมหลายครั้ง มีการวางระเบิดขู่อีกต่างหาก
รวมทั้งสร้างความรุนแรงก่อน ด้วยการพาคนเดินฝ่าด่านตำรวจจากสนามหลวง อาวุธครบมือ
เข้ามายังเขตที่พันธมิตรชุมนุม เกิดการปะทะ

ถามว่า เมื่อเกิดการปะทะ รัฐบาลทำอะไรบ้าง ตอบว่าไม่ได้ทำ รัฐบาลปล่อยให้ฝ่ายนปช. สร้างเหตุมากขึ้น
เพื่อต้องการประกาศพรก. ฉุกเฉิน ซึ่งผลก็คือทหารไม่ทำตามที่สมัครต้องการ เพราะถ้าทำ มีคนตายมากมายแน่ๆ

ถามต่อว่า ในฐานะนายก สมัครทำอะไรไปบ้างเพื่อให้บ้านเมืองสงบ ตอบว่าไม่ทำ
ตรงนี้คือข้อแตกต่างกับที่มาร์คคุยกับสามแกนนำผ่านทีวี.....นี่บอกอะไรคุณได้บ้างหรือเปล่า

สมชายมา โดน ล้อม สภา ยึดสนามบิน
ถามว่าสมชายมาได้ยังงัย ตอบว่ามาได้เพราะทักษิณหักหลังสมัคร
ถามว่าสมชายเป็นนายกอย่างนี้ บริสุทธิ์ผุดผ่องหรือไม่ ทักษิณไปหักหลังสมัครทำไม
สมัครยอมถวายหัวให้ใช้ แต่ถูกถีบหัวส่ง คนรู้กันทั้งแผ่นดิน
ตอนเช้าทักษิณให้สมัครไปรอเก้อในสภาครึ่งวัน ก่อนที่ตอนบ่ายปล่อยให้สมัครเดินคอตกกลับบ้าน
เลวใหม การเมืองทำกันอย่างนี้หรือ บริสุทธิ์กันแบบนี้หรือ

แล้ว พรรค พปช โดนยุบ แล้ว มาร์คก็มาเป็น นายก
ต่อให้พรรคโดนยุบ สส. ก็ยังมีอยู่เต็มมือ โหวตเมื่อไหร่ก็ชนะ
แต่ทำไมไม่ชนะล่ะ ทั้งๆ ที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ยังโหวคให้สมชายเป็นนายกอยู่เลย
นี่คือการทำตัวเอง ใครจะอยากรับใช้นายใจสัตว์ เราถึงได้ยินคำว่า "มันจบแล้วครับ นาย"
พรรคพปช. กลับมาตั้งใหม่ชื่อเพื่อไทย ทุกอย่างเหมือนเดิมหมด
ที่ไม่เหมือนเดิมคือ เขารู้สันดานทักษิณ ว่าเลี้ยงไม่เชื่อง ลอยแพสมัคร

ก็ในเมื่อลอยแพสมัคร ทำไมคนอื่นจะไม่ลอยแพทักษิณล่ะ
ความเนรคุณของทักษิณนี่ เป็นแผนที่วางไว้อีกละสิ

ถามว่าเหตุการที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเกิดขึ้นโดยธรรมชาติเหรอครับ ไม่มีอะไรแอบแฝง ไม่มีเบื้องหลังหรือครับ
ใช่ครับ มันเกิดโดยธรรมชาติ คนมันเลว มันก็ฆ่าลูกน้อง แล้วไปเอาลูกน้องนอกพรรคมาเชิดชู
มันไม่ธรรมชาติตรงนี้แหละ ไปเอาหัวหน้าพรรคที่มีสส. ในมือแค่หยิบมือมาเป็นนายก
ถามว่าวันนั้น ประชา เมื่อเทียบกับอภิสิทธิ์ ใครเหมาะจะเป็นนายกกว่ากัน
พรรคพท. อันยิ่งใหญ่ ไม่มีปัญญาหาคนในพรรคเป็นนายก ต้องไปขอคนอื่นมาเป็น

ถามต่อว่า ถ้าประชาได้เป็นนายก บริสุทธิ์มากเลยใช่ใหม


เรื่องนี้ถกเถียงกันมามากแล้ว ถ้าคุณแกล้งหูหนวก ตาบอด ก็สิทธ์ของคุณ
แต่ผมก็มีสิทธ์เชื่อและประมวลเหตุการณ์เหล่านั้นว่าเป็นบันได ให้ มาร์คได้ขึ้นเป็น นายก
ผมถึงบอกว่าไม่บริสุทธ์ผุดผ่องไง
คุณมีสิทธิ์เชื่อครับ แต่คุณไม่มีสิทธิ์ประมวลเหตุการณ์แบบเลือกเฟ้น คุณต้องประมวลให้หมด
แต่ก็เหฌนใจนะ คุณต้องเชื่อและประมวลอย่างนี้ เพราะคุณต้องการให้มันจบว่า
อภิสิทธิ์เป็นนายกแบบไม่บริสุทธิ์เท่านั้นเอง


เหตุผล อยู่ที่ สามัญสำนึกครับ
สามัญสำนึก ไม่ใช่เหตุผลครับ อย่าเอามาปนกัน
คุณบอกว่าผมแกล้งหูหนวกตาบอด แต่ผมสามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นและผลที่ตามมาได้ครบถ้วน
โดยไม่ได้ใช้สามัญสำนึกเลย ใช้แต่ข้อเท็จจริงล้วนๆ


คุณทำได้หรือเปล่า

สงสัยอย่างหนึ่ง ทำไมเล๋าต๋าถึงโดนยึดทรัพย์เกือบ 2000ล้าน

แต่สำหรับไอ้เหลิมสัดตัวนี้ไม่เคยให้ราคา

ไอ้เหลิมมันเป็นแค่ขอทานการเมือง

ผมโทรถามไอน์สไตน์แล้วครับ บอกว่าเชื่อมั่น 38.7% จริงแล้วต้องเอามารวมกับ 61.3% ครับ

เพราะ 38.7% ไม่ได้เชื่อมั่นมากที่สุด ดริฟท์ขั้นเทพ

ใครๆก็รู้

หากบอกว่าชาติที่แล้วอีปูเป็นนางวันทองหรือนางกากี น่าจะเป็นไปได้

เครดิต facebook คุณ Sirichok Sopha

ครอบครัวทหารตายในม็อบแดงจี้ ทบ.สอบเผาเมือง- “ภริยาร่มเกล้า” ซัด “ประชา” อ้างหาคนร้ายไม่ได้ ลั่นคนผิดรับเงินเยียวยา 7.75 ล้านไม่ได้
ข้อเท็จจริงอีกด้านที่คนไม่รู้

บันทึกของแพทย์ทหารผู้หนึ่ง ที่เขียนบันทึกไว้เมื่อวันที่ 15 เมษายน เวลา 13.04 น.
การสลายการชุมนุม เมื่อวันที่ 10 เมษายน ผ่านไปกว่า 1 สัปดาห์แล้ว ซีดี.ภาพเหตุการณ์มีทั้งเวอร์ชั้น ศอฉ. และเวอร์ชั่นคนเสื้อแดง ได้ปั๊มกันออกมา เกลื่อนเมือง
แต่ท่ามกลาง การช่วงชิงมวลชน ปรากฏมีบันทึกของแพทย์ทหารผู้หนึ่ง ที่เขียนบันทึกไว้เมื่อวันที่ 15 เมษายน เวลา 13.04 น. มีหลายประเด็นน่าสนใจ ลองใช้ดุลยพินิจของท่าน

ผมในฐานะแพทย์ทหารคนหนึ่งที่ปฎิบัติงานในเหตุการณ์วันที่ 10 เม.ย. 53 อยากจะเขียนบันทึกความทรงจำเหตุการณ์ในวันนั้น เพื่อเก็บไว้เป็นบทเรียน เป็นอุทาหรณ์ หรือเป็นสิ่งเตือนใจให้แก่ตนเอง และประชาชนชาวไทย ไม่ให้ลืมเลือนบทเรียนจากเหตุการณ์ครั้งนี้ไปกับกาลเวลา
ผมได้รับภารกิจในฐานะ ผบ.มว.สร.พัน.ร. (ผู้บังคับหมวดเสนารักษ์ กองพันทหารราบ) หรือก็คือแพทย์ทหารประจำกองพัน หน้าที่ของผมคือติดตามดูแลกำลังพลเกี่ยวกับสุขภาพอนามัย การป้องกันโรค การส่งกำลังบำรุงทางสายแพทย์ รวมถึงงานอื่นๆตามที่ผู้บังคับบัญชามอบหมาย ผมมาภารกิจในครั้งนี้ตั้งแต่วันที่ 11 มี.ค. 53 ย้ายสถานที่พักไปตามภารกิจต่างๆซึ่งส่วนใหญ่เป็นการตั้งด่านตรวจ และเฝ้าระวังเหตุร้ายตามสถานที่สำคัญ เช่น ที่ ร.1 พัน.1 รอ., ร.11 รอ., สนามบินสุวรรณภูมิ, ลาดหลุมแก้ว และที่สุดท้าย คือ สี่แยกคอกวัวบริเวณถนนตะนาวศรี (ข้างวัดบวรนิเวศฯ ย่านบางลำภู) ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ในวันที่ 10 เม.ย. 53
หน่วยของเราได้รับภารกิจในการขอพื้นที่คืนจากกลุ่มผู้ชุมนุมที่บริเวณสี่แยกคอกวัว ออกจากที่ตั้งปกติโดยรู้ก่อนล่วงหน้าไม่ถึง 1 ชม.

หลังจากเข้าที่รวมพลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสี่แยกคอกวัวไม่นานก็ต้องเคลื่อนย้ายราวสักบ่ายโมง ผมขึ้นบนหลังคารถฮัมวี่คันแรกสุด (หากใครเห็นในรูปถ่าย ก็คงจะเห็นทหารคนหนึ่งบนหลังคารถฮัมวี่ที่ติดปลอกแขนกาชาด ถือโล่บังตัวเอง นั่นก็ผมล่ะครับ) จนกระทั่งถึงบริเวณถนนตะนาวศรี กำลังพลรวมทั้งผู้พันก็ลงจากรถ ไปตั้งแนวโล่หน้ากลุ่มผู้ชุมนุม ผู้พันผมบอกให้ผมรออยู่ในรถก่อน เนื่องจากกลัวว่าผมอาจโดนสิ่งของขว้างปามาจะเกิดอันตราย ซึ่งอีกไม่นานก็เกิดขึ้นจริงๆ
ทหารของเราตั้งแนวโล่ มีเพียงชุดเกราะป้องกัน (ผมเรียกว่า ชุดโรโบคอป) หมวกกันน๊อค โล่ และกระบองป้องกันตัว เราถูกกลุ่มผู้ชุมนุมปาของทุกอย่างที่คิดว่าจะปาได้ ทั้งขวดเบียร์ ขวดกระทิงแดง ไม้ อิฐบล๊อค กระถางต้นไม้ บันได ขวดน้ำ ฯลฯ อีกสารพัด รถบางคนกระจกถูกปาแตก แต่อาจเป็นเพราะรถฮัมวี่ของผมคงจะแข็งมากมั้งครับ กระจกเลยไม่เป็นไร

หลังจากนั้นไม่นาน ผมเริ่มเห็นมีคนเจ็บจากของที่ถูกขว้างปา เลยตัดสินใจบอกพลขับว่าผมจะลงจากรถไปดูคนเจ็บ ฝากตอบ ว. (วิทยุ) ให้ด้วยนะครับ หลังจากนั้นก็ลงไปดูคนเจ็บและสถานการณ์อยู่หลังแนวโล่ ซึ่งในระหว่างนั้นก็ต้องคอยหลบซ้าย หลบขวา ก้มหัว หลบบรรดาสิ่งของที่ขว้างมา แต่ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่าผมโชคดีมาก เพราะหลังจากผมตัดสินใจลงจะรถไม่นาน กลุ่มผู้ชุมนุมก็รุกไล่แนวโล่มาจนถึงรถฮัมวี่ที่ผมเคยนั่งอยู่ก่อนไม่ถึง 5 นาที ทุบรถ ทุบกระจก แล้วขึ้นไปบนช่องของพลสังเกตการณ์ (บนเพดานรถจะมีช่องไว้สำหรับให้ทหารนั่งคอยสังเกตการณ์ หรือติดปืนกล แต่นี่เป็นรถธุรการของผู้บังคับบัญชา ไม่ใช่ฮัมวี่รบ เลยไม่ได้ติดอาวุธ) พลขับของผมถูกผู้ชุมนุมใช้เท้ายันศีรษะกับพวงมาลัยรถ ลากลงมารุมกระ..ทืบ แล้วจ้วงแทงด้วยมีด แต่เขาก็ยังโชคดีมากที่ใส่เกราะ มีดเลยไม่เข้า ไม่อย่างนั้นก็คงไส้ทะลักแน่ๆ

ผมทำหน้าที่ช่วยกันกับทหารและนายสิบพยาบาลลำเลียงผู้ป่วยจากด้านหน้าแนวมาไว้ที่รวบรวมผู้ป่วยเจ็บด้านหลัง ซึ่งผมกำหนดไว้ที่ริมกำแพงข้างวัดบวรนิเวศฯ ซึ่งตอนนั้นยังเป็นการปะทะกันของแนวโล่กับกลุ่มผู้ชุมนุม ผู้ป่วยเจ็บส่วนใหญ่จึงมักเกิดจากการขว้างของแข็งเข้าใส่ มีบาดแผลแตกหรือบาดแผลที่ศีรษะ รวมทั้งผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะตื่นตระหนกทำให้เกิดอาการหายใจเร็วเกินไป (ผมขอเรียกตามศัพท์ทางแพทย์ว่า Hyperventilation syndrome) ในส่วนของผมมีผู้ป่วยอยู่ในเวลานั้นประมาณ 20-30 คน การทำงานชุลมุนมาก เพราะเรามีคนน้อยแค่ผมกับนายสิบพยาบาลรวมกันไม่ถึง 6-7 คน แต่ต้องขอขอบคุณพี่ๆน้องๆกู้ภัย เจ้าหน้าที่ EMS ของวชิรพยาบาล รวมทั้งพ่อแม่พี่น้องประชาชนละแวกนั้นที่ให้ความช่วยเหลือ คอยติดต่อเอารถกู้ภัยมารับคนป่วยไป รพ.ศิริราช และ รพ.วชิรพยาบาล คุณยายบางคนไม่รู้จะช่วยยังไงก็ควักยาดมให้ พี่ๆหลายคนก็วิ่งไปหาน้ำเย็น น้ำแข็ง ผ้าเย็น แอมโมเนีย ให้คนไข้ หรือแม้แต่น้องผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่ผมจำได้ดี น้องเค้าวิ่งหาท๊อฟฟี่คอยแจกพี่ๆทหารและคนที่มาช่วย พนักงานเดอะพิซซ่าก็คอยเอากระดาษลังมาพัดให้ผู้ป่วย
แต่มีนายสิบกับพลทหารอีกคนหนึ่งของหน่วยผมที่ถูกยิงด้วยอาวุธปืนที่บริเวณต้นขา ถามเขาบอกว่าเขาอยู่บริเวณแถวหน้าสุดของแนวโล่ มีการ์ด นปช. คนนึงถูกยิงด้วยกระสุนยางที่ไหล่ เขาโมโห เขาพูดว่า moong ยิง goo เหรอ หลังจากนั้นก็ชักปืนพก 11 มม. ยิงใส่ทหาร ถูกนายสิบคนหนึ่งมีบาดแผลรูกระสุนที่ต้นขาซ้าย และถูกพลทหารอีกคนที่บริเวณขา ผมได้ทำการห้ามเลือดด้วยผ้าแต่งแผลและสายรัดห้ามเลือด (Tourniquet) แล้วส่งรถกู้ภัยต่อ

หลังจากเหตุปะทะช่วงแรกสักราวๆ 1 ชม. ทั้ง 2 ฝ่ายก็เจรจากัน ผู้ชุมนุมขอให้ทหารถอยออกไป ส่วนทหารขอให้ผู้ชุมนุมถอยเพื่อลากเอารถที่เสียหายออกมา ก็ตกลงกันได้ ต่างฝ่ายจึงถอยออกห่างจากกันประมาณ 20 เมตร ซึ่งช่วงนั้นผมและเจ้าหน้าที่ได้ทำการลำเลียงผู้ป่วยเจ็บออกไปได้หมดแล้ว ทั้งผู้ชุมนุมและทหารก็ต่างนั่งพักตรึงกำลังอยู่ในพื้นที่ของตน

ในระหว่างนั้นก็มีประชาชนเอาน้ำ เอาของกิน เอาผ้าเย็นมาให้ทั้งฝ่ายทหารและผู้ชุมนุม เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงราวๆหกโมงเย็น (หลังเคารพธงชาติ) ทางทหารจึงได้รับคำสั่งให้ทำการขอคืนพื้นที่ชุมนุมอีกครั้ง โดยตั้งขบวนแถวแรกจำนวน 1 กองร้อย ด้วยแนวโล่และกระบอง และมีกำลังด้านหลังมีปืน M16 เพื่อทำการยิงขู่ขึ้นฟ้าในกรณีที่จำเป็น กำลังของทหารสามารถผลักดันผู้ชุมนุมให้ถอยร่นจากบริเวณปากทางเข้าถนนข้าวสารจนเกือบจะถึงถนนราชดำเนินนอก ซึ่งตอนนั้นผมอยู่หลังกองร้อยที่อยู่ด้านหน้า (ชุดโรโบคอป โล่ กระบอง) โดยมีผู้บังคับกองพันและผู้บังคับการกรมคอยสั่งการอยู่ด้านหน้าของผม (หลังแถวกองร้อย)
ลักษณะการจัดแนวจะเป็นแถวหน้ากระดานประมาณ 4-6 แถว ขณะนั้นผมอยู่ที่ริมฟุตบาทถนนข้าวสาร ในระหว่างนั้นผู้ชุมนุมเริ่มมีการใช้อาวุธที่ร้ายแรงมากขึ้น เช่น ขว้างแก๊สน้ำตาใส่ ขว้างระเบิดเพลิง (โมโรตอฟ) จนกระทั่งมีการเปิดถังแก๊สใส่ทหาร (โชคดีที่ไม่มีใครจุดไฟ มิเช่นนั้นทหารรวมทั้งผมคงถูกไฟคลอกตายแน่) จนกระทั่งเหตุการณ์สำคัญที่สุดก็เกิดขึ้น ...

ผมจำได้ติดตาเลยว่า ตอนนั้นมีระเบิดควันลูกหนึ่งโยนมาตกที่บริเวณแถวทหารหน้าสุด ซึ่งตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นแก๊สน้ำตา จึงรีบนำผ้าพันคอปิดจมูก และเตรียมถอยกลับออก แต่ตอนนั้นทั้งทหารและผมก็โดนแก๊สน้ำตา 3-4 ครั้งแล้ว จึงรู้โดยทันทีว่านั่นไม่ใช่แก๊สน้ำตา เป็นระเบิดควันเฉยๆ ผมได้ยินเสียงผู้พันสั่งว่า ไม่ใช่แก๊ส ไม่ต้องถอย ตั้งแนวต่อไป แถวทหารก็เริ่มตั้งแนวและผลักดันต่อ ผมเองก็ค่อยๆเดินตามหลังแถวทหารไป หลังจากนั้นไม่ถึง 1 นาที ก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นบริเวณหน้าแถวทหาร (ห่างจากเท้าของทหารแถวแรกไม่กี่เมตร)

ผมยอมรับตามตรงว่าทั้งชีวิตไม่เคยเห็นระเบิด M79 มาก่อน แต่สิ่งที่เห็นคล้ายกับประทัดยักษ์ระเบิดที่พื้นถนน แต่ปกติประทัดยักษ์ควรจะมีแต่เสียงดังกับควัน แต่สิ่งที่เห็นกลับมีประกายไฟกระจายออกมาด้วย ผมก็คิดอยู่ว่า ทำไมประทัดมันมีประกายไฟด้วย จุดที่ระเบิดตกห่างจากผมไปราวๆ 10 เมตร หลังจากนั้นก็มีอีกลูกหนึ่งตกหลังผมไปทางหน้าแนวทหารที่ 2 ผมได้ยินเสียงผู้การสั่งว่า มันเล่นของจริง ทุกคนถอย หลังจากนั้นแถวของเราก็แตกถอยมาด้านหลัง นายสิบพยาบาลของผมคนหนึ่งดึงผมให้หลบออกมาทางฟุตบาทให้หลบ ผมหันหลังกลับมาทางถนน เห็นคนเจ็บนอนเลือดอาบอยู่ราวๆ 10-20 คน ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นทหารเป็นลูกน้องในกองพันของผม บางคนเมื่อวานเพิ่งมาขอยา บางคนยังเคยกินข้าวด้วยกันไม่นานนี้เอง

ตอนนั้นผมยอมรับจริงๆว่าเบลอไปหมดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปทำด้วยสัญชาตญาณ ภาพที่เห็นคือทหารนอนเลือดอาบ ตาลอย ตามร่างกายมีสะเก็ดระเบิด และบางคนมีรูกระสุนปืนด้วย เพื่อนทหารต่างพากันช่วยลากออกมาจากจุดที่ระเบิด ร้องเรียก หมอ ช่วยด้วย หมอ ดูเพื่อนผมด้วยหมอ หมอ ช่วยเพื่อนผมด้วย บรรยากาศตอนนั้นหลาย

ท่านคงเห็นจากในคลิปวีดีโอหรือในสื่อต่างๆ แต่ ณ สถานที่เกิดเหตุจริงมันยิ่งกว่านั้น มันไม่รู้จะอธิบายยังไง ทั้งตกใจ ทั้งหดหู่ ทั้งเศร้าใจ แม้ว่าผมจะเป็นแพทย์
แต่สิ่งที่ทำได้ผมก็ทำได้เพียงเข้าไปช่วยลากคนเจ็บ เข้าไปช่วยกันห้ามเลือดด้วยผ้าพันคอ เพราะตอนนั้นทั้งตัวไม่มีอุปกรณ์อะไรติดตัวเลย มีแต่ stethtoscope (หูฟัง) ไม่มีสายรัดห้ามเลือด ไม่มีผ้าพันแผล สมัยเป็น นพท.ปี 6 ผมเคยเรียนวิชาเวชปฎิบัติการยุทธ (ปฎิบัติการเพชราวุธ) ผมรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้คือ Care under fire แต่ผมเพิ่งจะเข้าใจจริงๆว่า หัวใจของ care under fire คือ เอาชีวิตตัวเองให้รอด แล้วเอาคนเจ็บออกจากบริเวณสังหาร (Killing zone) ให้เร็วที่สุด ลืมเรื่องการปฐมพยาบาล ลืมเรื่อง primary survey หรือ ABCD ที่เคยเรียนไปได้เลย เพราะขณะช่วยเอาคนไข้ออก ก็มีทั้งระเบิด M79 ระเบิดขว้างลูกเกลี้ยง M26 เสียงปืน (ตอนหลังเพื่อนผู้หมวดบอกว่าเขามีทั้ง M16, AK47 และปืนพก)

ขณะนั้นรถกู้ภัย รถพยาบาล จอดอยู่บริเวณหัวถนนตะนาว ใกล้กับวงเวียนบางลำพู รถไม่กล้าขับเข้ามาเพราะยังมีระเบิดตกอยู่เรื่อยๆและมีเสียงปืนดังอยู่ตลอดจากฝั่งผู้ชุมนุม ผมวิ่งไปเรียกตรงกลางทางให้รถพยาบาลเข้ามา (แต่ตอนนั้นก็รู้อยู่แล้วว่า ถ้าเป็นตัวเองก็คงไม่กล้าขับรถเข้ามาหรอก) ขอบคุณพี่ๆกู้ภัยหลายคนช่วงนั้นที่เสี่ยงตายวิ่งเข้ามาช่วยพวกเราลากผู้ป่วย ตอนนั้นผู้ป่วยทั้งหมดถูกลำเลียงออกมารวมกันบริเวณเกาะกลางถนนตรงแยกบางลำพู ผมช่วยกันลำเลียงผู้ป่วยออกมาได้ 2-3 คน ใส่รถกู้ภัย หลังจากนั้นพอจะกลับเข้าไปช่วย

สิ่งที่เห็นก็คือฝ่ายตรงข้ามก็ยิงระเบิดไล่หลังมาเรื่อยๆจนเกือบถึงหัวถนนตะนาวตรงหัวมุมวัดบวรนิเวศฯ ทหารฝ่ายเราต้องเริ่มคว้าปืนมายิงคุ้มกันให้พวกที่ลำเลียงผู้ป่วยออกมาตรงฟุตบาท 2 ข้างของถนนตะนาว ผมไม่สามารถเข้าไปในบริเวณถนนตะนาวได้อีกแล้วเพราะบริเวณนั้นกลายเป็น killing zone ผมจึงต้องหลบอยู่หลังรถกู้ภัยตรงวงเวียนบางลำพู (พร้อมๆกับบอกให้พี่ๆกู้ภัยก้มหัวหมอบ ต้องเอาชีวิตตัวเองรอดก่อนไปช่วยคนอื่น) จุดนั้นมีการปะทะอยู่นานประมาณ 15-20 นาที
ฝ่ายอำนวยการของผมแจ้งให้ทราบในภายหลังว่านับระเบิด M79 ได้เกือบ 15 ลูก ระเบิดขว้าง M26 อีก 2 ลูก รวมทั้งมีพลทหารคนหนึ่งซึ่งผมไปรับหลังจากกลับจาก รพ. บอกผมว่า เขาเห็นแสง laser pointer สีเขียวคอยส่องอยู่แถวศีรษะของทหารแถวหน้า คาดว่าน่าจะมีคนซุ่มยิงมาจากบริเวณอาคารสูงบริเวณแยกคอกวัว แต่คงไม่พบเป้าหมายซึ่งคาดว่าจะเป็นผู้บังคับบัญชา เพราะแต่ละคนต่างกระจาย ไม่รวมกัน และมี รปภ. คุ้มกันไม่มากนัก หลังจากนั้นเราได้ลำเลียงผู้ป่วยทั้งหมดขึ้นรถพยาบาลได้หมด ฝ่ายนั้นเริ่มยิงตอบโต้มากขึ้น ผมเห็นไม่ปลอดภัยจึงขอให้รถกู้ภัย รวมทั้งรถจี๊ปพยาบาลไปหลบอยู่ในซอยบางลำภู ฝ่ายนั้นก็ยังคงพยายามยิงระเบิดใส่ท้ายขบวนรถของเราที่จอดอยู่ถนนริมวัดบวรนิเวศฯ ซึ่งคาดว่าหากไม่มีทหารของเราที่คอยยิงคุ้มกันตอนลำเลียงผู้ป่วยและถอยกลับ รถหลายคันคงถูกยิงระเบิด ทหารและประชาชนแถวนั้นคงตายอีกเป็นจำนวนมาก

ต่อมาผู้บังคับหน่วยของเราจึงขอหน่วยเหนือในการถอนกำลัง ซึ่งกว่าจะเคลื่อนย้ายออกไปได้หมด ก็ต้องใช้เวลานานเพราะรถมีจำนวนมาก และการจราจรแถวนั้นก็ถูกปิดกั้นบางส่วน แถมตอนเราถอนตัวฝ่ายตรงข้ามก็ยังพยายามยิงระเบิดใส่พวกเราอีกด้วย ในช่วงก่อนถอนตัวผมจำได้ว่ามีเด็กวัยรุ่นใส่เสื้อแดง 2 คน ขี่มอเตอร์ไซด์มาจอดข้างๆรถจี๊ปพยาบาล แล้วพูดด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหว่า หน่วยพยาบาลคงไม่โดนอะไรหรอกมั้ง มีคนตายด้วย พวกพี่ยิงคนเหรอ

ผมยอมรับว่าแม้ว่าปกติผมจะไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน แต่จากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาที่ประสบ ผมเลือดขึ้นหน้า อารมณ์ตอนนั้นคุกรุ่นเต็มที่ ผมพูดจริงๆ ผมอยากลงไปต่อยเด็กคนนั้น แต่ผมก็อดทนแล้วตอบกลับไปว่า แล้วทีพวกน้องยิงระเบิดใส่พวกพี่ล่ะ น้องยิงทั้งระเบิด น้องขว้างทั้งระเบิด แถมเอาอาวุธสงครามยิงใส่ทหาร ทหารแถวหน้าเค้ามีแต่โล่กับกระบอง ป้องกันตัวเองอะไรไม่ได้เลย เค้าก็มีครอบครัว มีลูกมีเมีย แล้วนี่ที่ทหารยิงก็เพื่อคุ้มกันคนเจ็บกับตอนถอนตัว แล้วน้องจะให้ทหารเอาโล่กับกระบองไปไล่ตีไอ้พวกที่ยิงระเบิดใส่หรือไง น้องไส..หัวไปเลย ไส..หัวไปหลบระวังลูกหลงจากระเบิดที่พวกน้องยิงมาด้วยแล้วกัน
เด็กคนนั้นอึ้งไปแล้วก็ขี่รถมอเตอร์ไซด์ออกไป

เราถอนตัวออกจากจุดตรงแยกคอกวัวเป็นหน่วยสุดท้ายกลับที่ร่วมพลเดิม ซึ่งก็หลงทางไปทางวังสวนจิตรลดา เนื่องจากเราไม่ใช่ทหารกรุงเทพจึงไม่รู้เส้นทาง คืนนั้นพอผมกลับมาได้ พบกับผู้พัน พบกับผู้กองและเพื่อนผู้หมวด จึงได้รู้ว่าในขณะที่หน่วยของผมถอนตัวออกมาทางถนนตะนาว มีอีกกองร้อยที่ต้องถอยร่นออกมาทางถนนข้าวสาร โดยมีผู้บังคับกองพันอีก 2 คน และรองผู้บังคับกองพันอีกคน ผู้พันคนหนึ่งถูกยิงจากฝั่งตรงข้ามเข้าที่สีข้าง เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามกราดยิงปืนซึ่งคาดว่าเป็น M16 เพื่อนผมบังผู้พันของเขาอยู่แต่กระสุนเฉี่ยวข้างตัวไปถูกผู้พัน แต่ที่น่าเศร้าคือมีนายสิบของต่างหน่วยอีกคนถูกยิงทะลุหมวกเหล็ก เสียชีวิตคาที่ นายสิบที่เป็น รปภ. หลายคนก็ถูกยิงเข้าที่ขา
โชคดีมากๆและต้องขอขอบคุณเจ้าของผับแห่งหนึ่งที่ถนนข้าวสาร ที่เปิดร้านนำคนเจ็บเข้ามา ให้เด็กในร้านช่วยปฐมพยาบาล ทำแผล ห้ามเลือด ปิดประตูหน้าร้าน และติดต่อตำรวจและรถกู้ภัยให้มารับที่หลังร้านซึ่งทะลุออกทางถนนอีกเส้นหนึ่ง มีทหารประมาณ 1 กองร้อยที่ไม่สามารถออกมาขึ้นรถได้เพราะหลงเข้าไปในถนนข้าวสารและถูกปิดทางด้านถนนตะนาวไว้ ก็ต้องวิ่งออกมาทางถนนสามเสนไปยังที่รวมพลซึ่งอยู่ห่างเกือบ 5 กม. แต่อย่างไรก็ตามทุกคนปลอดภัยดี (ขณะนี้ผมได้ไปเยี่ยมทหารทุกคนที่ รพ.พระมงกุฎเกล้า ทุกคนปลอดภัยดี และออกจาก ICU ได้หมดแล้ว)

ในขณะที่เกิดเหตุการณ์โทรศัพท์มือถือของผมแบตหมด พอกลับมาชาร์ทแบต ก็พบว่ามีหลายคนโทรเข้ามา หนึ่งในนั้นเป็นเพื่อนของผมที่ วพม. ผมโทรกลับไปจึงทราบว่ามีนายทหารหลายคนถูกระเบิด หนึ่งในนั้น arrest (เสียชีวิต) ก่อนมา รพ. ต่อมา CPR (ปั๊มหัวใจ) ขึ้น และต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองด่วน ซึ่งนายทหารคนนั้นเป็นเพื่อนกับอาจารย์ที่พระมงกุฎของผม แต่อาจารย์จำผิดคนคิดว่าเป็นผู้บังคับกองพันของผมจึงรีบโทรหาผม แต่มือถือผมแบตหมด จึงให้เพื่อนติดต่อ ในภายหลังจึงทราบว่าคือ พี่เปา (พ.อ.ร่มเกล้า ธุวธรรม) ซึ่งอยู่รุ่นเดียวกับผู้พันของผม คืนนั้นผมกินข้าวไม่ลง กว่าจะนอนตาหลับได้ก็เกือบตี 3 ซึ่งภายหลังอาจารย์ก็โทรมาบอกว่า พี่เปา

ขี้ข้าแถวนี้ก็ได้แต่คอยปกป้องไป
ทั้งที่นายเหนือหัวก็ยังไม่กล้ากลับ

หากวันที่นายเหนือหัวกลับมารับโทษได้จริงๆ
เราจะมีโอกาสได้เห็นขี้ข้าแถวนี้ไปอาสาเป็นพลการ์ดกกันภัยให้นายเหนือหัวมั๊ยน้า

...อยากเห็นจริงๆ ครับ

แม้กฏหมายและเสียงส่วนใหญ่ จะมีความเห็นไม่ตรงกัน
นั่นเป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นว่า เสียงส่วนใหญ่ ยังคำนึงแต่ผลประโยชน์ส่วนตน
โดยไม่สนใจหรือไม่ระลึกถึงกฏหมายไงครับ

ทั้งเหล่านักการเมือง เหล่าสาวก รวมถึงเหล่าขี้ข้า
ที่มักอ้างเสียงส่วนใหญ่ กลับไม่ยอมรับแม้ข้อกฏหมาย
มันพิสูจน์ให้เห็นอะไรล่ะครับ

มันพิสูจน์ว่า เสียงส่วนใหญ่ ไม่ได้หมายถึงความถูกต้องชอบธรรมเสมอไปไงครับ
ดังที่บางกระทู้ มักอ้างเสียงส่วนใหญ่บอกว่า ไอ้เฮี่ยเหลี่ยมเป็นคนดีไงครับ
การเป็นคนดี กับการทำผิดกฏหมาย มันดูไปด้วยกันไม่ได้เอาเสียเลย
ว่ามั๊ยครับ

ย้อนกลับไปเหตุการณ์วันทุบรถนายกอภิสิทธิ์
คนในรถ มีกี่คนผมไม่ทราบได้
แต่คนมากมายที่มีมีด ไม้ หิน เหล้กอยู่ในมือ
และพร้อมจะทำร้ายคนในรถให้เลือดตกยางออก ดังที่เห็นภาพกัน
นั่นมันแสดงให้เห็นว่า เสียงส่วนใหญ่ในบริเวณนั้น
ทำถูกต้องอย่้างนั้นหรือครับ

คนในรถซึ่งเป็นเสียงส่วนน้อย จำยอมต้องออกมาให้ฝูงสรรพสัตว์ลากทึ้งอย่างนั้นหรือครับ
หากไม่ตรรกะพิการจนเกินไป ผมเชื่อว่า น่าจะเข้าใจ


ว่าแต่ตอนนี้ ผมสัญญาครับ
แม้ว่าไอ้สัตว์เหลี่ยม จะคลานต่ำมาไกล้ๆ ตีนผม
ผมสัญญาจะไม่เอาตีนปาดหน้ามันให้เสียตีนหรอกครับ
กลับมาเถอะครับ

คนไทยอีกฟากฝั่ง เรียนรู้ที่จะยืนอยู่ใต้กฏหมายครับ
เพราะเราเห็นสันดานชั่วช้าของคนบางกลุ่มสีแล้วว่า
การพยายามทำตัวละเมิดกฏหมาย มันไม่ใช่สิ่งดี
ปัญหาคือ “ท่านทักษิณ” ของพวกคุณ กลัวอะไร
กลัวจนขี้ขึ้นสมอง แม้แต่คนถือกฏหมาย คือพวกของตนเอง
ท่านทักษิณ ยังใจสุนัข ไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบแผ่นดินไทย
ได้แต่ระเหเร่ร่อนเป็นสัมภเวสีไปมา

นึกภาพวันไหนที่กลับมา
เราอาจได้เห็นตำรวจกว่าครึ่งกรม รุมล้อมตัวนักโทษเพียงแค่คนเดียว
เหตุเพราะกลัวท่านนักโทษจะเยี่ยวแตกเพราะมีใครแปลกหน้ามาเข้าไกล้

ช่างเป็นนักโทษที่ใจใหญ่.... (กว่า....มด) จริงๆ